web analytics

Voorraadpotjes

Ik was er Zo. Ontzettend. Klaar. Mee.

Ik woon alleen en toch puilt bij mij thuis ieder hoekje en kast uit. Vertel mij iemand, HOE DAN?!

Iedere opbergkast. Kledingkast. Koelkast. Keukenkastjes. Vriezer. DE VRIEZER! Eeuwige ruzie altijd, met alles drie keer herorganiseren zodat er geen millimeter ruimte meer over is, om vervolgens met alle kracht het deurtje dicht te sláán. Ik gok dat het niet lang duurt voor ik het deurtje los in mijn handen heb. Voor mijn buren die mij misschien toevallig dan zien, ziet het er denk ik redelijk agressief uit.

Opeens bedacht ik me – na precies vier jaar mijn eigen plek: VOORRAADPOTJES! Ik moest ze hebben. En wel meteen, in een hoeveelheid dat ik een heel weeshuis ermee kan vullen. Dus daar was de webshop van Xenos en was ik heel gelukkig.

Aanschouw: mijn voorraadpotjes.

(meer…)

Quarantaine-leef deel 3 (the finale)

Laten we meteen maar even zeggen: écht quarantaine is het niet meer. Dit is dan ook de laatste quarantaine-leef post. Mijn werk is weer volledig opgepakt, dus thuiszitten zit er voor mij niet echt meer in. 29 maart schreef ik over het quarantaine-leef deel 1, over hoe ik niet bij de pakken neer ging zitten. Nu, twee maanden (en een dag) later, een update over hoe dat gaat. Spoiler-alert: ik ga nog steeds hartstikke lekker.

Uitgerekend komende week staat de 30e en laatste run van mijn schema op de planning: de allereerste gehele 5 km. Hoewel dit voor vele misschien niet eens noemenswaardig is, schrijft dit iemand die echt never nooit heeft gesport. Vele pogingen tot, maar nooit langer dan drie weken volgehouden. Het is nu bijna 2,5 maand geleden dat ik voor het eerst ging hardlopen. Zomaar zonder na te denken het diepe ingesprongen. Het was de eerste dag dat ik officieel thuis zat vanwege werk, en ik dacht: shit. ‘s Avonds bedacht ik me om de ochtend erna gewoon te gaan hardlopen, ik moest wat nuttigs doen met mijn tijd. Op mijn oldschool Nike Air Max bij gebrek aan beter. Sportkleding had ik wel. Inmiddels ben ik een paar mooie hardloopschoenen en nog meer sportkleding rijker.

Maar die eerste run beviel goed. De eerste zestien, laten we zeggen. Toen kwam het punt dat ik niet meer fluitend een klein rondje door de stad liep, maar werden het pittige en lange afstanden. Ook een keer tranen gelaten en pijn gevoeld. Ik heb doorgezet, want ik had mijn zinnen gezet op die 5 km.

Maar… Die 5 km heb ik stiekem al gehaald. Sterker nog, met nog hele kleine wandelpauzes ertussen ren ik nu zelfs de 6 km al. Ik gok dus dat ik komende week al de 6,5 ga halen. Blijkbaar ben ik sneller dan het schema. Dus die 6,5 ga ik komende week keihard rocken. Super trots ben ik! Deze meid, die nooit sportte. Hah! En dan nu langzaam trainen voor de 10 km, want mijn doel is om volgend jaar mee te doen aan Maastrichts Mooiste. Wordt vervolgd.

(meer…)

Wyck

Zul je altijd zien: wordt het eindelijk écht lekker weer, moet ik werken. Ben vast niet de enige, maar toch ;-). Om de pijn wat te verzachten, gingen we ‘s avonds lekker wandelen door Wyck. Ik woon net niet in deze wijk, maar het is wel mijn favoriet stukje Maastricht.

Ik vind het heerlijk om door deze straatjes te wandelen. We besloten een ijsje te halen bij Luna Rossa en via het Charles Eyck park terug te lopen. Waar ik soms met een dekentje in het gras zit, maar wat ik vooral ken dankzij het hardlopen; dit is mijn standaard route. Niets mooier dan op een zondagochtend (UGH, ja ik ben zo’n persoon geworden) met het zonnetje als enige door dit park te sporten.

Het ijsje was overigens duuuurrr en het was meer knoeien dan lekker eten, maar totally worth it. Ik hou van deze zomeravonden, én van Wyck.

(meer…)

Ik moest er ook aan geloven

Ik lag duidelijk achter op de mensheid. Taart bakken staat – denk ik – met stipt op nummer 1 van dingen-tegen-verveling-in-corona-tijden. Vlakbij puzzelen.

Nu heb ik een hele mond vol aan activiteiten gedaan om mijn eigen verveling tegen te gaan – ik kwam nog tijd te kort zelfs. Maar taart bakken was er niet een van. Sterker nog, ik heb shockingly nog nooit ook maar iets van een taart gebakken. Oh. My.

Kon niet uit blijven natuurlijk. Dus op een vrije middag bedachten we om dan toch die taart eens te gaan bakken. Een cheesecake met rode bessen welteverstaan. Daar rolde deze fijne plaatjes uit.

Op een fijne middag. ♥

(meer…)