En nou bakkes houwe

Als er iets is waar ik zou willen dat de wereld een stukje beter in zou zijn, is dat mensen zich minder met andere mensen zouden bemoeien. Oordelen, daar zijn we allemaal toch wel heel goed in. Op social media, in het echte leven, over bekende mensen, over het konijn van de buurvrouw, de buurvrouw zelf, over de meneer die gisteren op tv was en al 86 keer in zijn leven naar Centerparcs is geweest. Over alles en iedereen hebben we wat te zeggen.

En ik ben daar zelf ook een van, ik heb al snel mijn zegje klaarstaan. Maar! Komt ‘ie; in tegenstelling tot vele anderen, hou ik dat wél voor mezelf. Want wie ben ik om te zeggen dat het knalroze haar van mijn buurvrouw niet uit ziet? Lekker doen, buurvrouw!

Afgelopen week was het dan opeens 30 graden buiten – en 26 graden binnen, lang leve op kamers wonen in een hoge flat. Dankzij deze eendagsvlieg, wat ook alleen weer in Nederland zo kon zijn, kon ik voor even weer mijn zomerse kleding aan. Ik had al netjes vanuit moeders thuis weer een stapel korte broekjes meegenomen waar je u tegen zegt, maar het viel natuurlijk even tegen dat ik alleen voor die éne dag eentje aan kon trekken. De rest ging maar weer gelijk de kledingkast in.

Hoewel er velen waren die ik alsnog met een lange spijkerbroek zag lopen, ging ik vrolijk met mijn korte broekje en favoriete sneakers aan op weg naar school. En dan maakt het me ook echt niks uit dat ik nog te witte benen heb voor dit tropische weer.

Het zal dan ook best dat die ene persoon die mij uitgebreid van top tot teen zit te bekijken, vast en zeker dacht…

“jezus dat ziet er echt niet uit”.

Dan lach ik breed, en trek ik mijn broek nog nét iets hoger op. Lekker provoceren, en het nog een keertje extra doen. Daar hou ik van.