Ode aan mijn mama

Hoewel ik normaal gesproken altijd al vijf maanden van te voren bezig ben met iemands verjaardagscadeau uit te zoeken, is dat voor Moederdag (en Vaderdag) altijd een ander verhaal. Die ene keer dat ik bedacht ontbijt op bed te maken ging niet geheel vlekkeloos, aangezien ik toen nog geen koffie kon zetten én te laat bedacht dat mama eigenlijk nooit doet ontbijten ’s morgens. Voor de final touch had ik uit de bos rozen die op tafel stond een roos gejat, en die in een glas met water op het plankje naast het ontbijt gezet. Net echt, zullen we maar zeggen.

Maar sinds ik nu helemaal into kalligrafie en handletteren ben, dacht ik; wat is er nou leuker dan een zelfgeschreven kaart te ontvangen van je favoriete dochter. Dus dat deed ik ook, aan de slag met mijn Oost-Indische inkt en penseel. Simpel met de tekst ‘Best mama ever’. Maar eigenlijk doet het kaartje daar nog te kort aan. Want mama’s zijn ook gewoon echt de beste. Niemand die je zo goed kent als je mama.

0010
Ondanks dat ik op mezelf woon, heb ik iedere dag contact met haar. Héél zoetsappig, want ik stuur haar namelijk iedere dag Snapchats van mijn kook-avonturen. JA, mensen, mijn moeder heeft Snapchat. Speciaal voor mij gemaakt om mee te krijgen wat ik zo nu en dan doe. Zeker nu ik op mezelf woon en ze niet meer mee krijgt wat voor streken ik allemaal uitvoer hier zo. Maar eigenlijk zijn het vooral Snapchats van de meest lelijke gezichten die ik dan stuur, zes op een rij. Maar terug naar mijn kook-avonturen.

Ik heb dus nooit meegekeken als mijn moeder deed koken, en als ik wilde mee helpen, dan mocht ik aardappels schillen. Had ik uiteraard geen zin in. Wat ze dus echt niet had zien aankomen, is dat ik nu iedere dag netjes kook. Sterker nog – ik vind het oprecht heel leuk om te koken, en ben daar denk ik ook meer bezig mee dan de gemiddelde student. Dat moeders dacht dat ik de week zou doorkomen met frituur, Chinees, kant-en-klare lasagne en pizza, heb ik toch wel even anders bewezen. Op de kant-en-klare lasagne na dan (serieus, ga hem halen bij de Plus). Dus zo stuur ik altijd een foto van mijn avondeten door.

Toch, ondanks dat ik niet meer thuis woon, is het fijn om zo vaak contact te houden met moeders. Want ze is me toch ook wel al vaak te hulp geschoten. Als ik hier in huis weer eens wat had gesloopt, bijvoorbeeld.

Hulde aan alle mama’s

Related Post