“Hoe diep is het hier?”

Nog steeds denk ik terug aan mijn vakantie in Zakynthos. Een vakantie waar ik veel heb gezien en ontdekt. Ik ben een angsthaas eersteklas. En toch gingen we die boot op.

Enthousiast, met mijn camera in mijn hand, vaarden we vanaf het eiland de zee op. Naar plekken waar je ook alleen met de boot kunt komen. Dat duurde lang, ik zag veel moois tussendoor, maar uiteindelijk waren we dan op de plek waar de boot stopte en we de tijd kregen om te zwemmen. Bij Marathonissi, ook wel bekend als Turtle Island. Héél snel maakte ik foto’s van de omgeving, trok mijn jurkje uit, snel nog wat zonnebrand op gesmeerd, en klaar. Naar de ladder om van de boot af te gaan. Die ik totaal niet goed had bekeken, of überhaupt had nagedacht over een plan. Want een echte ladder zoals in een zwembad was het niet. Ik moest springen, vanaf een hoge boot. De diepe zee in. Paniek.

Anderen hadden nergens last van en velen lagen al met hun snorkel-set in het water. Laat ik even voorop stellen; ik heb hoogtevrees, kan niet goed zwemmen, ben bang voor vissen, en vooral héél bang voor diep water. “Ogen dicht, verstand op nul en springen!”, hoorde ik vanuit het water. Achter mij stonden de laatste ongeduldige mensen te wachten die er ook in wilden. Dus, neus dicht knijpen, ogen dicht, en daar ging ik. Vrij diep onder water, volgens mij.

Ik kreeg voor zowat de vijf minuten erna nauwelijks adem door blinde paniek, en ben ik naar een héél klein strandje gezwommen, waar ik even kon zitten. En toen kreeg ik het pas door. Hoe mooi de omgeving was. Ik snorkelde door de grot heen, zag visjes zwemmen, dobberde nog wat bij het strandje en de grotten… En toen was de tijd al voorbij.

Later kwam de boot aan bij de tweede en laatste zwemplek, de grotten van Keri. Nog steeds bang, vroeg ik nog; “Hoe diep is het hier?”. “Zo’n drie meter”. Keihard gelogen dus, want dat later bleek dat het eigenlijk zo’n zeven meter diep was had ik echt niet willen weten. Maar ik vermande me en daar ging ik weer.

Oprecht, deze plek was nóg meer betoverend dan Marathonissi. Nog veel mooier dan wat ik op foto en film heb kunnen vastleggen. De rest ging ver weg snorkelen, ik heb alleen aan het strandje liggen dobberen. Mijn angst was weg. Alsof er niets anders meer bestond. Boven me staken immens grote rotsen over me heen, ik voelde de warme zon op mijn gezicht en ik kon de visjes om me heen zien zwemmen.

Dit was voor mij het mooiste moment van mijn tijd in Zakynthos. Mooier dan het wereldberoemde Navagio Beach. De rest van Griekenland ga ik ook ontdekken.