web analytics

Held op sokken achter het stuur

Drie en een half jaar geleden, stond ik met nog na-knikkende knietjes weer op de stoep bij mijn ouders thuis. Ik was geslaagd voor mijn rijbewijs! Hoera!

Ik kon niet beschrijven hoe blij ik was, want 1 ik was nog nooit voor iets geslaagd (rebelse meid hier, doorgestroomd naar het mbo) en 2 ik heb 78 rijlessen gehad.

Hoeveel?!

Jazeker ;-).

Ik zag het helemaal voor me en was er na zo veel lessen eindelijk vanaf. Vrijheid, blijheid. Maar niet dus. De maanden erna volgde en iedere keer dat ik moest rijden, was het voor mij als een enkeltje naar de hel. Want ik kon nog steeds niet rijden, ha. Na een paar traumatische gebeurtenissen (stil staan op een berg en de hellingproef niet kennen) stopte ik er mee en wist ik altijd heel sneaky onder het rijden uit te komen. Mama dwong me namelijk altijd, uit voorzorg dat ik er voor altijd mee zou kappen.

Uiteindelijk krabbelde ik ook weer uit die periode en ging het rijden steeds beter en zelfverzekerder. Vooral dat laatste was het grootste probleem bij mij, ook de reden waarom ik zo lang over mijn rijlessen heb gedaan. Ik was daarmee beslist geen favoriete leerling van mijn rijinstructeur. Een echte held op sokken.


Ook die periode ging langzaam weer bergaf toen ik anderhalf jaar geleden eenmaal naar Maastricht verhuisde. In de binnenstad, zonder auto. Dus toen we drie weken geleden met de hele familie naar Valkenswaard reden voor ons familie-uitje, offerde ik me op om terug te rijden naar Limboland, nadat mijn mama me lief vroeg of ik dat wilde doen. Konden zij wat drinken, uiteraard.

Eenmaal bij het familie-uitje kreeg ik spijt van mijn opoffering, nadat ik de pullen bier voor m’n neus voorbij zag komen. Maar goed, ik was de bob, dus ik hield me er netjes aan. Een aantal uur later zaten we dan in de auto. Moeders wat onwennig tussen de rest op de achterbank gepropt, en ik aan het stuur. Maar helaas pindakaas was het om 01:00 uur ’s nachts nog verrassend druk op de weg, en regende het keihard. Paniek in de tent.

(meer…)

Mijn studentenkamer

Eigenlijk staat deze post al heel erg lang op de planning (ik ben er dan ook heel wat uurtjes mee bezig geweest) – ik woon hier inmiddels alweer anderhalf jaar in dit leuke kamertje in Maastricht. Maar toch kwam het er niet van, mijn kamer was eigenlijk ook nooit echt af. En dat zal het ook nooit helemaal worden, denk ik. Kwestie van nét iets te weinig ruimte voor de indeling die ik graag zou willen. Maar ja, je bent student of je bent het niet, toch?

Volgend jaar ga ik verhuizen naar een eigen studio/appartementje, maar dit kamertje zal ik nooit vergeten. Ik wilde het per sé meemaken, mijn eigen kamertje in een studentenhuis. En die heb ik gekregen ook. Een groot appartement wat ik deel met drie andere meiden (ik ben de enige Limburger, olé!), wat rechtstreeks uit de jaren ’70 komt en waar nooit iets aan gedaan is. Foto’s daarvan laat ik mooi achterwege, maar je kunt je er wel een voorstelling bij maken, denk ik zo.

Toch wilde ik dit meemaken, het echte studentenleven op kamers, en ik heb er geen spijt van. Mijn kamer is namelijk wel gerenoveerd, en hoewel er nog steeds 10.000 kabels onder de (ook oude) verwarming slingeren, zit er wel een mooie vloer in en is alles mooi geschilderd. De roze muur, die was al zo. Dat had de bewoner voor mij er al op geknald. “Oh, die roze muur ga ik nog mooi wit schilderen hoor!”, zei ze nog toen ik kwam bezichtigen. Waarna ik snel heb gezegd dat ik juist op deze kamer viel, door de roze muur. Die mag je mooi zo houden, zei ik nog. Zij blij, ik blij! En zo trok ik hier in.


Fans van De Staat zullen mijn tas vast herkennen. Ik was bij hun concert in de Afas Live in februari ’17, wat ik als verjaardagscadeautje van mijn vriend had gekregen. Deze tas zag ik toen en ik vond hem zó leuk, dat mijn vriend besloot dat deze nog bij mijn cadeautje hoorde :-).


Mijn lockerkast, bank, en tafeltje met geliefde spulletjes, waaronder mijn vier pastel-gekleurde huisjes uit Zakynthos, en twee stenen die ik daar heb opgedoken. En al mijn kaartjes, niet te vergeten! Ik spaar ze (duidelijk, Rianne), en ik probeer altijd minstens één kaartje mee te nemen van vakantie. Zo heb ik inmiddels een collectie van Maastricht, Amsterdam, Barcelona, Rome, en Londen. Zakynthos mis ik helaas, omdat er alleen maar oerlelijke toeristische foto’s op kaarten te vinden waren. Maar om te compenseren, vier hele schattige, kleine huisjes uit Griekenland dan maar. En.. Wat je hier ziet aan kaarten op de muur is nog lang niet alles!

Toen ik ging verhuizen, wilde ik van mijn kamer per sé een soort woonkamer hebben, waar ik een hoek met een bank, salontafeltje en grote tv heb. Ik wilde niet het gevoel krijgen dat ik hier ‘overleef’ op een slaapkamer. Ik woon hier namelijk altijd, ook de weekenden! Ik ga dus niet zoals de meeste studenten op vrijdag weer naar mijn ouders. Daarom vond ik het heel belangrijk dat ik een woonkamer-sfeer ervan zou maken. Aardig gelukt, vind ik wel :-).

Tegenover de roze muur, vind je mijn witte muur – waar mijn tafel staat (is het je al opgevallen dat ik alles van Ikea heb?). Mijn tafel is een soort multifunctioneel meubel geworden, wat dient voor mijn MacBook, teken- en schildertafel, lunch en avondeten, en een héle hoop rommel (staat naast de deur, dus alles gaat rechtstreeks naar de tafel). Het is helaas niet altijd zo mooi opgeruimd als op de foto…

Mijn koffieplekje met handdoeken is een van mijn favoriete plekjes. Ik kreeg voor mijn 22e verjaardag gewoon een ROZE koffiezetapparaat van mijn ouders cadeau. Wie heeft dat nou! Stiekem vind ik het ook enorm leuk dat de drie kleuren precies ook de kleuren van mijn handdoeken zijn. Details waar alleen ik enthousiast om kan worden…

Naast mijn tafel, vind je mijn kast. Waar ik niet helemaal tevreden over ben. Na anderhalf jaar krijg ik hem nog steeds niet goed ingericht zoals ik het wil, en ik vind hem eigenlijk iets te groot voor mijn kamer. Maar eerlijk, al mijn lades, manden en kasten puilen van alle kanten uit, omdat ik mijn spullen niet kwijt krijg. Dus tja, ik heb hem wel nodig. Maar als dat het enige is waar ik over ‘klaag’, hou ik gewoon fijn mijn mond. Want toch ben ik héél tevreden met mijn kamertje.

Altijd als ik een poosje ben weggeweest, vind ik het altijd zó fijn om weer thuis te komen. Lekker op de bank, met Netflix op mijn grote tv (wat me een fortuin heeft gekost, maar totally worth it), onder de dekens. Hoewel ik uit kijk naar de tijd dat ik volgend jaar ga verhuizen, probeer ik zo veel mogelijk te genieten van mijn studentenkamertje. Het is toch wel heel fijn wonen hier.

(meer…)

Is het al Kerst?

Vorig jaar was ik wel heel enthousiast. Ik woonde net een half jaartje op mezelf en bedacht me dat ik het er maar goed van moest nemen dat ik nu de baas over mijn eigen huis was. Dus ik zette mijn kerstboompje op. Mijn roze, fancy, shiny kerstboompje. Ik heb het even teruggezocht; op 6 november wel te verstaan. Ik had m’n hele kraam thuis op ZES november (!) dus al vol staan met slingers, lampjes, en een gouden rendier. Sterker nog, toen ik op 11 november met een vriendinnetje het carnavalsseizoen ging inluiden (verkleed, geschminkt en al), stond dus de kerstboom al op. Rare combinatie was dat wel, zeg.

Wat leek als een prachtig idee en een soort statement dat ik voortaan over mijn eigen vrijheid regeerde, bleek dat niet zo te zijn. Want toen het natuurlijk écht Kerst werd, viel dat even dik tegen doordat ik er al volledig aan gewend was. Hup, begin januari alles weer eruit. Klaar d’r mee. Dus dit jaar komt de kerstversiering wel ietsje later van de zolder.


Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik uiteraard weer heeeeul erg uit kijk naar de Kerst. Vooral mijn tripje naar Londen hielp daar al bij, sommige plekken als Oxford Street en Leiceister Square waren al versierd. En ik zag dat sinds deze week óók ons mooie Maastricht al in de kerstversiering staat. Ik hou ervan.

Vanaf het moment dat het 1 december is, ga ik de hele dag kerstmuziek op zetten en de boom opzetten, inclusief alle slingers en lampjes. En gerelateerde films en series kijken op Netflix. School en werk bestaat dan even niet meer, heb ik nu al besloten. Is het al Kerst? 🙂

(meer…)