Held op sokken achter het stuur

Drie en een half jaar geleden, stond ik met nog na-knikkende knietjes weer op de stoep bij mijn ouders thuis. Ik was geslaagd voor mijn rijbewijs! Hoera!

Ik kon niet beschrijven hoe blij ik was, want 1 ik was nog nooit voor iets geslaagd (rebelse meid hier, doorgestroomd naar het mbo) en 2 ik heb 78 rijlessen gehad.

Hoeveel?!

Jazeker ;-).

Ik zag het helemaal voor me en was er na zo veel lessen eindelijk vanaf. Vrijheid, blijheid. Maar niet dus. De maanden erna volgde en iedere keer dat ik moest rijden, was het voor mij als een enkeltje naar de hel. Want ik kon nog steeds niet rijden, ha. Na een paar traumatische gebeurtenissen (stil staan op een berg en de hellingproef niet kennen) stopte ik er mee en wist ik altijd heel sneaky onder het rijden uit te komen. Mama dwong me namelijk altijd, uit voorzorg dat ik er voor altijd mee zou kappen.

Uiteindelijk krabbelde ik ook weer uit die periode en ging het rijden steeds beter en zelfverzekerder. Vooral dat laatste was het grootste probleem bij mij, ook de reden waarom ik zo lang over mijn rijlessen heb gedaan. Ik was daarmee beslist geen favoriete leerling van mijn rijinstructeur. Een echte held op sokken.


Ook die periode ging langzaam weer bergaf toen ik anderhalf jaar geleden eenmaal naar Maastricht verhuisde. In de binnenstad, zonder auto. Dus toen we drie weken geleden met de hele familie naar Valkenswaard reden voor ons familie-uitje, offerde ik me op om terug te rijden naar Limboland, nadat mijn mama me lief vroeg of ik dat wilde doen. Konden zij wat drinken, uiteraard.

Eenmaal bij het familie-uitje kreeg ik spijt van mijn opoffering, nadat ik de pullen bier voor m’n neus voorbij zag komen. Maar goed, ik was de bob, dus ik hield me er netjes aan. Een aantal uur later zaten we dan in de auto. Moeders wat onwennig tussen de rest op de achterbank gepropt, en ik aan het stuur. Maar helaas pindakaas was het om 01:00 uur ’s nachts nog verrassend druk op de weg, en regende het keihard. Paniek in de tent.

“Waar moet ik heen?!”
“Moet ik hier rechts?”
“Help, kijk even met me mee want ik zie niks!”
“Kan ik invoegen???”

Inclusief het proberen mee te rijden van mijn ietwat paniekerige moeder achterin, mijn vriend daarnaast die aan het mee kijken was, en mijn stiefvader naast mij die me in Jip en Janneke taal instructies probeerde te geven. Mijn zusje, ook op de achterbank, hield zich als enige stil. Uit voorzorg, denk ik maar. Een uurtje later stonden we weer veilig op de oprit thuis.

Hoewel ik mezelf al drie en een half jaar aan praat dat het aan mijn eigen zelfvertrouwen ligt, ben ik daar na dit ritje van terug gekomen. Ik kan potverdorie gewoon echt niet autorijden. En daarmee heb ik een nieuwe regel gemaakt. Ik wil me bést opofferen, maar ik rij, dus mijn regels. Tja, het is maar net waar mijn ouders de volgende keer voor kiezen; niet kunnen drinken, of met Rianne achter het stuur. Ik ben benieuwd ;-).