web analytics

Longboarden: from day one

Longboarden.

Heb ik me dáár even op verkeken zeg…

Ik vertelde het in dit blogje al dat ik ‘m ging kopen. Kijk, ik wist natuurlijk dat ik dit moest leren – het zal echt niet makkelijk zijn. Maar ik heb het alsnog onderschat. Ik heb het board redelijk impulsief gekocht, ongeveer een week later na de eerste gedachten had ik ‘m al. Ik heb me wel vrij goed ingelezen over de opties van een board en keek veel video’s op YouTube over de basics van het longboarden. Eenmaal aan het oefenen was ik daar blij mee, want ik wist nu in ieder geval de juiste manier van aanleren.

Ik vond via Marktplaats een hele mooie pintail van goede kwaliteit, die ik (vooral achteraf gezien) voor een onwijs mooi prijsje heb kunnen overnemen. Heb ik even geluk mee gehad. Opgehaald en ready to go.

Dus het moment kwam dat ik redelijk zenuwachtig buiten stond met het lompe ding (wat veel groter en zwaarder was dan ik dacht!). Mijn vriend is/was een skater dus dat geluk heb ik; hij kon mij goed op weg helpen. ‘Ga maar eens op het ding staan’. Vloog natuurlijk meteen onder mijn voeten vandaan. MOEILIJK!

Eigenlijk ging ik na een aantal uur al best goed, maar ik heb me aardig verkeken in hoe lastig het is. Ik kon geen evenwicht vinden, wat de basis van alles is, want anders flikker je zo van je board af. Tja, wist ik veel, alle video’s en skaters in real life zien er zo gemakkelijk uit. Sindsdien: dik respect.

Er zijn best wel wat momenten geweest dat de angst om te vallen en de lompigheid van het board de overhand namen, en dat ik echt met knikkende knietjes en het hart in mijn keel in de startpositie stond. Stoppen dan maar, heeft geen zin. Maar opgeven wilde ik nog niet, dus ik wilde koste wat kost iedere dag oefenen. Vanaf het moment dat ik bedacht om binnenshuis te oefenen, ging het opeens langzaamaan beter. Geen druk meer van mensen die langslopen en mij zien stuntelen, maar ook zachte meubels en een zachte vloer onder mijn voeten, in plaats van ruw asfalt.

(meer…)

Analoge kiekjes

Ik stuitte via Pinterest of Instagram wel eens op analoge camera’s in het interieur. Zó cool vind ik dat!

Het is niet helemaal nieuw voor mij. Vijf jaar geleden, in het propedeusejaar van mijn opleiding, heb ik een semester analoge fotografie gehad. Ik heb er heel misschien, heel voorzichtig een klein trauma aan overgehouden. Als ik eraan terug denk, denk ik vooral aan stress, die ik op mijn beurt weer over gaf aan mijn moeder die zich in alles betrokken voelde, huilen, afwijzingen, negatief commentaar van docenten en gegodver omdat niks wilde lukken. ‘Knutselacademie’ noemen ze het…

Tot ik na tien weken met dit resultaat (en een mooi cijfer) in handen stond. En eigenlijk wel heel tevreden was! Ongeacht de kwaliteit van m’n fotografie (dat laat ik lekker aan iedereen zelf over), hoe gááf is het om analoog te fotograferen. Als in: je schiet een plaatje en vervolgens zie je niet op een digitaal scherm hoe dat eruit ziet. Je ziet het pas wanneer je ze laat ontwikkelen – het filmrolletje dus! Heel raar als je dit voor het eerst doet. Maar ook heel erg cool om eens mee te experimenteren.

Maar goed, na dat semester heb ik dat ding nooit meer aangeraakt en was ik er wel even klaar mee. Geen idee ook waar de camera nu gebleven is, heel zonde… Want toch heb ik er nog wat liefde voor. Ik zou het best graag ooit nog eens willen oppakken en investeren in een analoge camera. Maar voor nu zag ik via Marktplaats twee camera’s die overigens niet meer werken, maar wél heel cool zijn om ze een mooi plekje te geven in huis.

Is ook een soort van recyclen. Toch? En voor de oplettende kijkers; ja, mijn plant is stervende.

(meer…)

De eerste zomerdagen

Sfeerfotografie vind ik het allermooist. Ik hou niet van geposeerde foto’s, juist die alledaagse dingen trekken mijn aandacht.

Als ik terug kijk naar 2019 in foto’s, waaronder verjaardagen, festivals, maar ook de heel simpele dagen in de zomer met een zelfgemaakt mixdrankje, of met een dekentje, chips en een biertje in het stadspark (wat ik váák doe). Dat zijn de allerleukste foto’s. Waarvan ik dan een beetje ‘spijt’ heb dat ze maar met een iPhone zijn gemaakt. Dat was mijn doel nu ik mijn fotografie weer heb opgepakt, om er een gewoonte van te maken om mijn camera mee op pad te nemen en de kleinste dingen vast te leggen. En juist nu, in deze gekke periode, zijn die kleine dingen extra fijn.

Dus nu voor het eerst dit jaar de zon uitkomt – en ik helaas geen tuin of balkon heb – ga ik lekker op het gras aan de Maas of het stadspark zitten. Ik hoef daarvoor de straat of brug maar over – heel erg fijn. Soms ga ik alleen, met een dekentje en een boek of Storytel door mijn oortjes.

Maar deze keer ook samen. We hadden sushi besteld en ik had een tas vol lekkere snacks meegenomen, met chips, witte paaseitjes, grissini met hummus en Lindemans kriek. Ik was nogal optimistisch: de snacks bleken overbodig, de sushi was zó veel. Maar lekker, heel lekker, en heel gezellig. Ik heb genoten.

Lief 2020, komen er nog veel meer zomeravonden als deze? Ik ben nog lang niet uitgezeten op deze plek.

(meer…)

Het quarantaine-leef deel twee

De stukken tekst over de eerste quarantainedagen zijn inmiddels niet meer zo relevant. Raar is dat, hè? Ik schreef er 29 maart een blogje over. Inmiddels zijn we alweer 2,5 week verder en waarschijnlijk nog lang niet in de buurt van ‘het einde’. Het is echt een nieuwe tijd geworden. Ik voel enerzijds best wel de behoefte om erover te schrijven hoe gek het is, van de andere kant wil ik dat ook absoluut niet. Ik wil er niet aan denken of er mee bezig zijn in mijn hoofd. Maar het is nu maandagochtend, de zon is voor één dagje weg, en ik wil er toch over schrijven.

Ik ben me er buitenshuis héél bewust van – tijdens het wekelijkse boodschappen doen of het hardlopen –, maar ik probeer me binnenshuis zoveel mogelijk van de situatie af te zonderen. Ik word er denk ik niet veel gelukkiger op en ik merk dat het in sociale kringen ook echt wel spanning van meningsverschillen oplevert. Dus ik probeer nogal in mijn eigen bubbel te blijven. En dat vind ik in mijn bubbel best wel prima!

Het is inmiddels, laten we zeggen, dag 26 voor mij. Sinds mijn werk op de schop ging. En ik heb me nog steeds niét verveeld! Die bubbel laat me compleet nieuwe dingen ontdekken. Door mijn werk werd de laatste weken van mij enorm veel flexibiliteit verwacht, waar ik wel een beetje moeite mee had. Ik ben iemand met structuur en opeens stond alles op zijn kop, met constante last-minute beslissingen en aanpassingen. Dat is nog steeds wel een beetje, maar langzaam komt er weer wat stabiliteit in. Maar leuk werken is anders, dat zit er nu gewoon even niet in. Buiten mijn werkuren heb ik nog veel vrij. Dan kan ik, zoals gezegd in mijn eerdere blogje, bij de pakken neerzitten. Of ik zorg voor die fijne bubbel. Ik koos voor het laatste. En sinds mijn laatste blogje zijn daar wat nieuwe dingen bijgekomen. En go!

Een. Nu het lekker weer is, ga ik bijna dagelijks lekker in het park voor mijn deur op het gras liggen. No harm in that, by the way. Dekentje mee, boek mee, en oortjes. En soms mijn vriend. In het park verspreid zitten meerdere mensen van mijn leeftijd alleen. Ik denk allemaal in mijn situatie, wonend in een kamer of appartementje. Dan is het bést fijn als je op die manier je eigen ‘tuintje’ kan creëren, want ik mis een balkon of een tuin wel behoorlijk nu. Maar dat vind ik juist leuk om te zien. Je ziet ook wat grotere groepen die op duidelijke afstand voetballen, frisbeeën en zelfs een soort softballen heb ik voorbij zien komen. Hartstikke leuk. Er wordt strikt gesurveilleerd (gelukkig!) door de politie, maar juist omdat iedereen zich netjes aan de maatregelen houdt, hangt er een fijne sfeer in het park. Dus ik probeer er regelmatig een uurtje of twee te zitten. Frisse buitenlucht, vitamine D en een fijn boek doet een mens goed! 🙂

(meer…)