web analytics

Quarantaine-leef deel 3 (the finale)

Laten we meteen maar even zeggen: écht quarantaine is het niet meer. Dit is dan ook de laatste quarantaine-leef post. Mijn werk is weer volledig opgepakt, dus thuiszitten zit er voor mij niet echt meer in. 29 maart schreef ik over het quarantaine-leef deel 1, over hoe ik niet bij de pakken neer ging zitten. Nu, twee maanden (en een dag) later, een update over hoe dat gaat. Spoiler-alert: ik ga nog steeds hartstikke lekker.

Uitgerekend komende week staat de 30e en laatste run van mijn schema op de planning: de allereerste gehele 5 km. Hoewel dit voor vele misschien niet eens noemenswaardig is, schrijft dit iemand die echt never nooit heeft gesport. Vele pogingen tot, maar nooit langer dan drie weken volgehouden. Het is nu bijna 2,5 maand geleden dat ik voor het eerst ging hardlopen. Zomaar zonder na te denken het diepe ingesprongen. Het was de eerste dag dat ik officieel thuis zat vanwege werk, en ik dacht: shit. ‘s Avonds bedacht ik me om de ochtend erna gewoon te gaan hardlopen, ik moest wat nuttigs doen met mijn tijd. Op mijn oldschool Nike Air Max bij gebrek aan beter. Sportkleding had ik wel. Inmiddels ben ik een paar mooie hardloopschoenen en nog meer sportkleding rijker.

Maar die eerste run beviel goed. De eerste zestien, laten we zeggen. Toen kwam het punt dat ik niet meer fluitend een klein rondje door de stad liep, maar werden het pittige en lange afstanden. Ook een keer tranen gelaten en pijn gevoeld. Ik heb doorgezet, want ik had mijn zinnen gezet op die 5 km.

Maar… Die 5 km heb ik stiekem al gehaald. Sterker nog, met nog hele kleine wandelpauzes ertussen ren ik nu zelfs de 6 km al. Ik gok dus dat ik komende week al de 6,5 ga halen. Blijkbaar ben ik sneller dan het schema. Dus die 6,5 ga ik komende week keihard rocken. Super trots ben ik! Deze meid, die nooit sportte. Hah! En dan nu langzaam trainen voor de 10 km, want mijn doel is om volgend jaar mee te doen aan Maastrichts Mooiste. Wordt vervolgd.

(meer…)

Wyck

Zul je altijd zien: wordt het eindelijk écht lekker weer, moet ik werken. Ben vast niet de enige, maar toch ;-). Om de pijn wat te verzachten, gingen we ‘s avonds lekker wandelen door Wyck. Ik woon net niet in deze wijk, maar het is wel mijn favoriet stukje Maastricht.

Ik vind het heerlijk om door deze straatjes te wandelen. We besloten een ijsje te halen bij Luna Rossa en via het Charles Eyck park terug te lopen. Waar ik soms met een dekentje in het gras zit, maar wat ik vooral ken dankzij het hardlopen; dit is mijn standaard route. Niets mooier dan op een zondagochtend (UGH, ja ik ben zo’n persoon geworden) met het zonnetje als enige door dit park te sporten.

Het ijsje was overigens duuuurrr en het was meer knoeien dan lekker eten, maar totally worth it. Ik hou van deze zomeravonden, én van Wyck.

(meer…)

Ik moest er ook aan geloven

Ik lag duidelijk achter op de mensheid. Taart bakken staat – denk ik – met stipt op nummer 1 van dingen-tegen-verveling-in-corona-tijden. Vlakbij puzzelen.

Nu heb ik een hele mond vol aan activiteiten gedaan om mijn eigen verveling tegen te gaan – ik kwam nog tijd te kort zelfs. Maar taart bakken was er niet een van. Sterker nog, ik heb shockingly nog nooit ook maar iets van een taart gebakken. Oh. My.

Kon niet uit blijven natuurlijk. Dus op een vrije middag bedachten we om dan toch die taart eens te gaan bakken. Een cheesecake met rode bessen welteverstaan. Daar rolde deze fijne plaatjes uit.

Op een fijne middag. ♥

(meer…)

De bloemenbon voor Moederdag

Cadeaus voor mijn moeder verzinnen. Ik ben er gewoon niet goed in. Dat ligt – en dat is niet stom bedoeld – grotendeels aan haar zelf. Cliché cadeaus zoals sieraden of verzorgingsproducten maak je haar gewoon niet blij mee. Interieur zint haar wel, maar na een aantal cadeaupogingen daarin en dat ze vervolgens op een hele lieve, maar stiekem smerige toon dat cadeau weer terug naar mij probeert te draaien (sorry mama ;-)), omdat ze (net als ik!) enorm kieskeurig is wat interieur betreft, sla ik dat tegenwoordig ook over.

Dus komen mijn jongere zus en ik altijd met bloemen of een bloemenbon aan.

Ze is ook niet per sé een lezer. Maar omdat ik zelf de laatste tijd het lezen en echte boeken weer heb ontdekt, kwam ik op het idee om een boek voor haar te vinden. Iets in de relatie van het moederschap met (bijna) volwassen dochters, dat leek me wel wat. Dus ik ging op onderzoek uit, maar tot mijn verbazing is er daar bijna niks in te vinden. Je wordt doodgegooid met boeken over het opvoeden van baby’s tot kinderen, maar volwássen kinderen is nergens te vinden. Het beste wat ik kon vinden, was het boek ‘Moeder van volwassen kinderen’ van Annette Heffels, een psychologe. Een niet zo’n heel aansprekende cover, maar de tekst op de achterkant liet me het voordeel van de twijfel trekken.

Eenmaal besteld en in mijn handen kwam ik op het idee om het zelf te lezen. Ik was ruim op tijd en het zou mijn twijfel weg trekken – dan wist ik tenminste wat we haar cadeau gingen doen. Stel je voor, het zou een super slecht boek zijn. Arme mama die dan weer een lief bedoeld verhaal zou ophangen waar ik toch zo doorheen prik.

(meer…)