web analytics

Hersenspinsels

Over alles wat ik zomaar kwijt wil.

Favoriete foto’s van 2017

Het zit er bijna op, dit jaar. Hoe ik normaal meer van het schrijven ben, doe ik mijn jaaroverzicht liever in beeld. En hoewel ik pas de laatste twee maanden weer mijn spiegelreflexcamera heb opgepakt, heb ik wel heel wat foto’s gemaakt met mijn geliefde iPhone. Van lelijke snapchats als ik uit ga, tot de lelijkste filters die ik naar mijn moeder stuur. Maar ook hele mooie, waar ik nog steeds trots op ben. Deze dus!


8 MEI
Het was voor het eerst dat ik een feestdag in mijn studentenkamertje ‘vierde’. Toch wel een beetje bijzonder, vond ik. Ik heb niet veel met Pasen, maar wilde toch een leuk ontbijtje doen met mijn vriend!


8 JUNI
Goed, ja, deze foto is uiteraard niet zelf gemaakt (joh), maar toch vind ik hem in dit rijtje passen. Dank aan Yara voor deze foto . Een even-tussendoor-snapchat-foto wel te verstaan, maar door hem juist uit te snijden is het eigenlijk een hele leuke foto geworden. Ik twijfelde toen nog zelfs of ik hem wel op Instagram moest uploaden, met mijn ietwat blije gezicht. Maar die middag was er eentje voor in de boeken. De zomervakantie kwam er bijna aan, en we mochten bij een vriendin gaan zwemmen.


8 JULI
De bekende kermis in Geleen. Ik heb hiervoor in best wel wat gekke posities gestaan, ik heb wat bomen moeten ontwijken, maar verder was dit gewoon een behoorlijke lucky shot. De foto is een beetje bewerkt, maar ik stond daar nét op het perfecte tijdstip; met zonsondergang. Geen super originele foto, wel een hele gave. Misschien wel een van mijn mooiste foto’s ooit.

(meer…)

Mijn nieuwe, roze boekje

Waarom ik zo blij wordt van een nieuwe (roze!) agenda? Oké. Goed. Laat ik ten eerste even voorop stellen dat ik een lijstjes-meisje ben, en niet zomaar eentje. Dat heb ik altijd al gehad, en hoe ouder ik word, hoe meer next level ik erin word. Op de havo was ik langer bezig een perfecte, mooie planning te maken welke dag ik welk vak ging leren, dan dat ik daadwerkelijk tijd besteedde aan het leren.

De mede-planners en lijstjesmeisjes zullen het vast herkennen. Een heel nieuw boekje, nieuw papier, nog open om in te schrijven. Héér-lijk voelt dat. Ik gebruik het voor schoolwerk en mijn blogs te plannen – voor alle rest heb ik mijn Bullet Journal, die ik inmiddels ook al een halfjaar intensief gebruik (zouden jullie het leuk vinden als ik daar een blogpost met foto’s en indeling aan besteed?). Ik voel me gewoon leeg als ik ze niet in de buurt heb. Een zwart gat, gevuld met chaos, of zo. Gelukkig heb ik nu dus weer een nieuwe agenda bij de collectie waar ik dagelijks in kan bladeren, dus nooit meer chaos in mijn leven (ha ha, grapje).

Maar het fijnste van dit roze, smalle boekje? De realisatie dat 2018 bijna van start gaat. Een heel nieuw jaar. Een vervanging van dit jaar, wat al heel fijn was. En 2018 gaat dat hopelijk ook worden. Het jaar van mijn eerste grote, verre reis, het jaar dat ik écht op mezelf ga (dag studentenhuis!), en het jaar dat ik aan mijn afstudeerjaar begin. En hopelijk ook het jaar waarin ik mijzelf écht freelance grafisch ontwerper mag gaan noemen (hint hint). Ik ben er klaar voor!

Held op sokken achter het stuur

Drie en een half jaar geleden, stond ik met nog na-knikkende knietjes weer op de stoep bij mijn ouders thuis. Ik was geslaagd voor mijn rijbewijs! Hoera!

Ik kon niet beschrijven hoe blij ik was, want 1 ik was nog nooit voor iets geslaagd (rebelse meid hier, doorgestroomd naar het mbo) en 2 ik heb 78 rijlessen gehad.

Hoeveel?!

Jazeker ;-).

Ik zag het helemaal voor me en was er na zo veel lessen eindelijk vanaf. Vrijheid, blijheid. Maar niet dus. De maanden erna volgde en iedere keer dat ik moest rijden, was het voor mij als een enkeltje naar de hel. Want ik kon nog steeds niet rijden, ha. Na een paar traumatische gebeurtenissen (stil staan op een berg en de hellingproef niet kennen) stopte ik er mee en wist ik altijd heel sneaky onder het rijden uit te komen. Mama dwong me namelijk altijd, uit voorzorg dat ik er voor altijd mee zou kappen.

Uiteindelijk krabbelde ik ook weer uit die periode en ging het rijden steeds beter en zelfverzekerder. Vooral dat laatste was het grootste probleem bij mij, ook de reden waarom ik zo lang over mijn rijlessen heb gedaan. Ik was daarmee beslist geen favoriete leerling van mijn rijinstructeur. Een echte held op sokken.


Ook die periode ging langzaam weer bergaf toen ik anderhalf jaar geleden eenmaal naar Maastricht verhuisde. In de binnenstad, zonder auto. Dus toen we drie weken geleden met de hele familie naar Valkenswaard reden voor ons familie-uitje, offerde ik me op om terug te rijden naar Limboland, nadat mijn mama me lief vroeg of ik dat wilde doen. Konden zij wat drinken, uiteraard.

Eenmaal bij het familie-uitje kreeg ik spijt van mijn opoffering, nadat ik de pullen bier voor m’n neus voorbij zag komen. Maar goed, ik was de bob, dus ik hield me er netjes aan. Een aantal uur later zaten we dan in de auto. Moeders wat onwennig tussen de rest op de achterbank gepropt, en ik aan het stuur. Maar helaas pindakaas was het om 01:00 uur ’s nachts nog verrassend druk op de weg, en regende het keihard. Paniek in de tent.

(meer…)