web analytics

hersenspinsels

Het quarantaine-leef deel twee

De stukken tekst over de eerste quarantainedagen zijn inmiddels niet meer zo relevant. Raar is dat, hè? Ik schreef er 29 maart een blogje over. Inmiddels zijn we alweer 2,5 week verder en waarschijnlijk nog lang niet in de buurt van ‘het einde’. Het is echt een nieuwe tijd geworden. Ik voel enerzijds best wel de behoefte om erover te schrijven hoe gek het is, van de andere kant wil ik dat ook absoluut niet. Ik wil er niet aan denken of er mee bezig zijn in mijn hoofd. Maar het is nu maandagochtend, de zon is voor één dagje weg, en ik wil er toch over schrijven.

Ik ben me er buitenshuis héél bewust van – tijdens het wekelijkse boodschappen doen of het hardlopen –, maar ik probeer me binnenshuis zoveel mogelijk van de situatie af te zonderen. Ik word er denk ik niet veel gelukkiger op en ik merk dat het in sociale kringen ook echt wel spanning van meningsverschillen oplevert. Dus ik probeer nogal in mijn eigen bubbel te blijven. En dat vind ik in mijn bubbel best wel prima!

Het is inmiddels, laten we zeggen, dag 26 voor mij. Sinds mijn werk op de schop ging. En ik heb me nog steeds niét verveeld! Die bubbel laat me compleet nieuwe dingen ontdekken. Door mijn werk werd de laatste weken van mij enorm veel flexibiliteit verwacht, waar ik wel een beetje moeite mee had. Ik ben iemand met structuur en opeens stond alles op zijn kop, met constante last-minute beslissingen en aanpassingen. Dat is nog steeds wel een beetje, maar langzaam komt er weer wat stabiliteit in. Maar leuk werken is anders, dat zit er nu gewoon even niet in. Buiten mijn werkuren heb ik nog veel vrij. Dan kan ik, zoals gezegd in mijn eerdere blogje, bij de pakken neerzitten. Of ik zorg voor die fijne bubbel. Ik koos voor het laatste. En sinds mijn laatste blogje zijn daar wat nieuwe dingen bijgekomen. En go!

Een. Nu het lekker weer is, ga ik bijna dagelijks lekker in het park voor mijn deur op het gras liggen. No harm in that, by the way. Dekentje mee, boek mee, en oortjes. En soms mijn vriend. In het park verspreid zitten meerdere mensen van mijn leeftijd alleen. Ik denk allemaal in mijn situatie, wonend in een kamer of appartementje. Dan is het bést fijn als je op die manier je eigen ‘tuintje’ kan creëren, want ik mis een balkon of een tuin wel behoorlijk nu. Maar dat vind ik juist leuk om te zien. Je ziet ook wat grotere groepen die op duidelijke afstand voetballen, frisbeeën en zelfs een soort softballen heb ik voorbij zien komen. Hartstikke leuk. Er wordt strikt gesurveilleerd (gelukkig!) door de politie, maar juist omdat iedereen zich netjes aan de maatregelen houdt, hangt er een fijne sfeer in het park. Dus ik probeer er regelmatig een uurtje of twee te zitten. Frisse buitenlucht, vitamine D en een fijn boek doet een mens goed! 🙂

(meer…)

Ochtendlicht

Echt uitslapen kan ik niet meer echt. Niet zoals ik dat vroeger kon in ieder geval. Klein minpuntje wel als ik op stap ben geweest, maar verder ben ik daar wel content mee. Ochtenden zoals deze vind ik héérlijk en is meestal even mijn oplaadmomentje. Zeker nu het iets warmer wordt en ik in alle stilte de vogeltjes hoor fluiten met het raam op een kier.

Ik ben nog steeds geen ochtendmens hoor – goddank woon ik alleen. Mensen die mij persoonlijk kennen, weten waarom (spoiler alert; spreek mij het eerste uur niet aan). Juist, arme vriend van mij.

Maar het is wel vaak het moment dat ik actief de keukenrommel van de avond ervoor nog even poets, dingen begin op te ruimen, nieuwe blogjes na lees en zorg dat ik klaar ben om m’n dag te starten. En dan niet te vergeten; koffie!

Ik was deze ochtend zo druk bezig – ik moest me klaarmaken voor werk, was de keuken aan het opruimen, en had eigenlijk nog even willen hardlopen, maar dat ging niet want ik verwachtte een zwaar pakket van de postbode (klein irritatiepuntje dus). Tussendoor dus even gauw koffie gedronken.

Tot ik zag hoe móói dit ochtendlicht eigenlijk was, wat door mijn raam scheen. Moest ik natuurlijk even vastleggen. Juist die momentjes zijn, zeker in deze gekke tijden nu, extra fijn. Ready for today!

(meer…)

Het quarantaine-leef

Ik doe natuurlijk net alsof ik het heel erg vind om in zelf-quarantaine te zitten. Wat. Een. Zeeën. Van. Tijd!

Dit is niet helemaal waar trouwens. Wel de zeeën van tijd, maar niet dat ik het niet erg vind. Maar ik probeer er wel wat leuks van te maken. Ik zat – zéker nu het lenteweer om te hoek komt kijken – liever op een terras ergens. En mijn zaterdagavond breng ik ook wel liever dansend door in de Muziekgieterij of met een wijntje en nacho’s bij Falstaff. Maar verder hoor je mij niet veel meer klagen, iets wat ik overigens heel goed kan (heb ik horen zeggen).

Ik maak wel doelbewust lijstjes. To-do-lijstjes. Die zijn ingevuld met films die ik nog wil kijken en dat ik die dag even een rondje wil gaan hardlopen. Want hallo! De verveling zou anders zó erg zijn toegeslagen, dat ik spontaan begonnen ben met bewegen. Ik mis nu ik thuis zit natuurlijk wel mijn dagelijkse beweging, want van de keuken naar de bank naar mijn bed is de moeite op een dag niet waard. Bovendien is Maastricht een regelrechte ghost town geworden, helemaal om 10 uur ‘s ochtends. Mooi plaatje hoor, op de kinderkopjes langs de Maas.

Maar stel je voor! Dat ik als fitgirl die quarantaine uit kom dadelijk! Het mag een godswonder zijn, maar ik ben al vijf hele keren gaan hardlopen. Om de dag, is de deal met mezelf. En het is (buiten mijn enkelblessure) nog goed te doen ook, want toch is dat het enige halfuurtje op twee dagen tijd dat ik even van de buitenlucht kan genieten. Nadeel van een appartement zonder balkon. Ik hang nog wel eens uit mijn raam, maar gezien ik vanuit die plek naar een geheel mannelijk studentenhuis uitkijk, is dat af en toe een beetje raar (nee, ik staar niet naar jullie).

Terug naar de to-do-lijstjes. Ik heb het wel meteen goed aangepakt, want ik ging mijn quarantaine tot 1 juno niet doorkomen met 9,5 uur lang scrollen op Facebook, Instagram, Twitter en weer terug. No way José. Ik maakte vooraf een grote lijst met álles wat ik wil doen.

Taal Is Zeg Maar Echt Mijn Ding, door Paulien Cornelisse

Ik struinde IMDb af met de oneindige Watchlist met films die al 6 jaar in de wacht stonden, maar waarvan ik heus wel wist dat die er nooit meer van gingen komen. Op de lijst. Next; Storytel weer aangeschaft. Ik vond het wel een goeie om lezend (luisterend?) mijn quarantaine door te komen. En met succes, want inmiddels heb ik Wild (dikke aanrader!) en Mijn Naam Is Selma al helemaal uit, en is nu Jongen Verslindt Heelal aan de beurt. En eindelijk tijd voor Taal Is Zeg Maar Echt Mijn Ding, maar dat boek heb ik echt fysiek op mijn nachtkastje liggen. Ook op de lijst. En dan nog series die ik nog moest kijken, zoals Suits, en laten we La Casa De Papel niet vergeten. Series, de minst moeilijke op de lijst, heeft verder geen uitleg nodig.

(meer…)

Tien jaar

Na wat sleutelen aan mijn blog – door pure lege tijd nu door het virus (ik ga het woord niet eens meer zeggen), viel op eens het kwartje. Tien jaar geleden startte ik deze blog. Tien jaar! Ik heb gewoon iets te vieren.

Wat ik hier nou eigenlijk wil zeggen weet ik nog steeds niet. Dat is het enige wat onveranderd is gebleven. Mijn blog is altijd al een mengelmoesje geweest van wat ik kwijt wilde en waar op dat moment mijn interesse lag, en dat is best wel wat geweest. Op en aan viel ik weer in pauzes. Zonder die quarantaine was me dit waarschijnlijk totaal voorbij geschoten, zonder enige aandacht.

Mijn appartementje, waar momenteel in zelf-quarantaine zitten nog niet zo erg is.


For the record
: 24 jaar ben ik. Dus 14 toen ik voor het eerst mijn domeinnaam kocht en aan de slag ging met WordPress. De allereerste stappen richting mijn ‘carrière’, wat er ook van te zeggen valt. Want zo groeide mijn kennis in webdesign, HTML en CSS, dus ook de interesse naar dit vakgebied.

(meer…)