web analytics

ik fotografeer

Wyck

Zul je altijd zien: wordt het eindelijk écht lekker weer, moet ik werken. Ben vast niet de enige, maar toch ;-). Om de pijn wat te verzachten, gingen we ‘s avonds lekker wandelen door Wyck. Ik woon net niet in deze wijk, maar het is wel mijn favoriet stukje Maastricht.

Ik vind het heerlijk om door deze straatjes te wandelen. We besloten een ijsje te halen bij Luna Rossa en via het Charles Eyck park terug te lopen. Waar ik soms met een dekentje in het gras zit, maar wat ik vooral ken dankzij het hardlopen; dit is mijn standaard route. Niets mooier dan op een zondagochtend (UGH, ja ik ben zo’n persoon geworden) met het zonnetje als enige door dit park te sporten.

Het ijsje was overigens duuuurrr en het was meer knoeien dan lekker eten, maar totally worth it. Ik hou van deze zomeravonden, én van Wyck.

(meer…)

Ik moest er ook aan geloven

Ik lag duidelijk achter op de mensheid. Taart bakken staat – denk ik – met stipt op nummer 1 van dingen-tegen-verveling-in-corona-tijden. Vlakbij puzzelen.

Nu heb ik een hele mond vol aan activiteiten gedaan om mijn eigen verveling tegen te gaan – ik kwam nog tijd te kort zelfs. Maar taart bakken was er niet een van. Sterker nog, ik heb shockingly nog nooit ook maar iets van een taart gebakken. Oh. My.

Kon niet uit blijven natuurlijk. Dus op een vrije middag bedachten we om dan toch die taart eens te gaan bakken. Een cheesecake met rode bessen welteverstaan. Daar rolde deze fijne plaatjes uit.

Op een fijne middag. ♥

(meer…)

De tafel

Ik voel me thuis in mijn appartementje. En toch ben ik altijd constant aan het malen; dit wil ik beter; dat wil ik zus; dat wil ik zo. Een nieuwe, grotere bank, een ander tv-meubel. En zo ook een nieuwe eettafel en -stoelen. Een houten, ronde tafel die los staan van de muur, dat lijkt me wel wat. Maar wetende dat ik hier waarschijnlijk niet nog drie jaar blijf wonen, zet ik die gedachten maar even aan de kant.

Want hoe blij ik ook met mijn appartementje ben, het is klein. Goed te doen hoor, in mijn eentje! Maar ik kijk uit naar de tijd dat ik een aparte werkkamer kan inrichten, een eettafel heb en een plek (in de gang?) om spullen uit te stallen. Ik droom nog even weg van een gaaf, ingerichte werkkamer met een groot bureau en een nog grotere iMac. One day, zullen we maar zeggen. Maar voor nu is het mijn bureau-eet-en-werk-tafel in één.

Dat vergde even wat tijd om mijn tafel zo in te richten dat het op alle fronten past. Het was altijd rommelig (al helemaal in mijn studententijd!) en ik kreeg het qua accessoires niet goed ingericht. Maar het is gelukt, en ik ben er blij mee. Je ziet een kalendertje, een planner, een notebook, maar ook mijn koffiezetapparaat, een kistje met spulletjes binnen handbereik, twee foto’s en een olifantje uit Kreta, een mandje met theelichtjes, een kandelaar (die geen avond wordt overgeslagen) en een zachte tafellamp. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn nieuwe, favoriete plek in huis.

(meer…)

Longboarden: from day one

Longboarden.

Heb ik me dáár even op verkeken zeg…

Ik vertelde het in dit blogje al dat ik ‘m ging kopen. Kijk, ik wist natuurlijk dat ik dit moest leren – het zal echt niet makkelijk zijn. Maar ik heb het alsnog onderschat. Ik heb het board redelijk impulsief gekocht, ongeveer een week later na de eerste gedachten had ik ‘m al. Ik heb me wel vrij goed ingelezen over de opties van een board en keek veel video’s op YouTube over de basics van het longboarden. Eenmaal aan het oefenen was ik daar blij mee, want ik wist nu in ieder geval de juiste manier van aanleren.

Ik vond via Marktplaats een hele mooie pintail van goede kwaliteit, die ik (vooral achteraf gezien) voor een onwijs mooi prijsje heb kunnen overnemen. Heb ik even geluk mee gehad. Opgehaald en ready to go.

Dus het moment kwam dat ik redelijk zenuwachtig buiten stond met het lompe ding (wat veel groter en zwaarder was dan ik dacht!). Mijn vriend is/was een skater dus dat geluk heb ik; hij kon mij goed op weg helpen. ‘Ga maar eens op het ding staan’. Vloog natuurlijk meteen onder mijn voeten vandaan. MOEILIJK!

Eigenlijk ging ik na een aantal uur al best goed, maar ik heb me aardig verkeken in hoe lastig het is. Ik kon geen evenwicht vinden, wat de basis van alles is, want anders flikker je zo van je board af. Tja, wist ik veel, alle video’s en skaters in real life zien er zo gemakkelijk uit. Sindsdien: dik respect.

Er zijn best wel wat momenten geweest dat de angst om te vallen en de lompigheid van het board de overhand namen, en dat ik echt met knikkende knietjes en het hart in mijn keel in de startpositie stond. Stoppen dan maar, heeft geen zin. Maar opgeven wilde ik nog niet, dus ik wilde koste wat kost iedere dag oefenen. Vanaf het moment dat ik bedacht om binnenshuis te oefenen, ging het opeens langzaamaan beter. Geen druk meer van mensen die langslopen en mij zien stuntelen, maar ook zachte meubels en een zachte vloer onder mijn voeten, in plaats van ruw asfalt.

(meer…)