web analytics

in mijn huis

Voorraadpotjes

Ik was er Zo. Ontzettend. Klaar. Mee.

Ik woon alleen en toch puilt bij mij thuis ieder hoekje en kast uit. Vertel mij iemand, HOE DAN?!

Iedere opbergkast. Kledingkast. Koelkast. Keukenkastjes. Vriezer. DE VRIEZER! Eeuwige ruzie altijd, met alles drie keer herorganiseren zodat er geen millimeter ruimte meer over is, om vervolgens met alle kracht het deurtje dicht te sláán. Ik gok dat het niet lang duurt voor ik het deurtje los in mijn handen heb. Voor mijn buren die mij misschien toevallig dan zien, ziet het er denk ik redelijk agressief uit.

Opeens bedacht ik me – na precies vier jaar mijn eigen plek: VOORRAADPOTJES! Ik moest ze hebben. En wel meteen, in een hoeveelheid dat ik een heel weeshuis ermee kan vullen. Dus daar was de webshop van Xenos en was ik heel gelukkig.

Aanschouw: mijn voorraadpotjes.

(meer…)

Ik moest er ook aan geloven

Ik lag duidelijk achter op de mensheid. Taart bakken staat – denk ik – met stipt op nummer 1 van dingen-tegen-verveling-in-corona-tijden. Vlakbij puzzelen.

Nu heb ik een hele mond vol aan activiteiten gedaan om mijn eigen verveling tegen te gaan – ik kwam nog tijd te kort zelfs. Maar taart bakken was er niet een van. Sterker nog, ik heb shockingly nog nooit ook maar iets van een taart gebakken. Oh. My.

Kon niet uit blijven natuurlijk. Dus op een vrije middag bedachten we om dan toch die taart eens te gaan bakken. Een cheesecake met rode bessen welteverstaan. Daar rolde deze fijne plaatjes uit.

Op een fijne middag. ♥

(meer…)

De tafel

Ik voel me thuis in mijn appartementje. En toch ben ik altijd constant aan het malen; dit wil ik beter; dat wil ik zus; dat wil ik zo. Een nieuwe, grotere bank, een ander tv-meubel. En zo ook een nieuwe eettafel en -stoelen. Een houten, ronde tafel die los staan van de muur, dat lijkt me wel wat. Maar wetende dat ik hier waarschijnlijk niet nog drie jaar blijf wonen, zet ik die gedachten maar even aan de kant.

Want hoe blij ik ook met mijn appartementje ben, het is klein. Goed te doen hoor, in mijn eentje! Maar ik kijk uit naar de tijd dat ik een aparte werkkamer kan inrichten, een eettafel heb en een plek (in de gang?) om spullen uit te stallen. Ik droom nog even weg van een gaaf, ingerichte werkkamer met een groot bureau en een nog grotere iMac. One day, zullen we maar zeggen. Maar voor nu is het mijn bureau-eet-en-werk-tafel in één.

Dat vergde even wat tijd om mijn tafel zo in te richten dat het op alle fronten past. Het was altijd rommelig (al helemaal in mijn studententijd!) en ik kreeg het qua accessoires niet goed ingericht. Maar het is gelukt, en ik ben er blij mee. Je ziet een kalendertje, een planner, een notebook, maar ook mijn koffiezetapparaat, een kistje met spulletjes binnen handbereik, twee foto’s en een olifantje uit Kreta, een mandje met theelichtjes, een kandelaar (die geen avond wordt overgeslagen) en een zachte tafellamp. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn nieuwe, favoriete plek in huis.

(meer…)

Analoge kiekjes

Ik stuitte via Pinterest of Instagram wel eens op analoge camera’s in het interieur. Zó cool vind ik dat!

Het is niet helemaal nieuw voor mij. Vijf jaar geleden, in het propedeusejaar van mijn opleiding, heb ik een semester analoge fotografie gehad. Ik heb er heel misschien, heel voorzichtig een klein trauma aan overgehouden. Als ik eraan terug denk, denk ik vooral aan stress, die ik op mijn beurt weer over gaf aan mijn moeder die zich in alles betrokken voelde, huilen, afwijzingen, negatief commentaar van docenten en gegodver omdat niks wilde lukken. ‘Knutselacademie’ noemen ze het…

Tot ik na tien weken met dit resultaat (en een mooi cijfer) in handen stond. En eigenlijk wel heel tevreden was! Ongeacht de kwaliteit van m’n fotografie (dat laat ik lekker aan iedereen zelf over), hoe gááf is het om analoog te fotograferen. Als in: je schiet een plaatje en vervolgens zie je niet op een digitaal scherm hoe dat eruit ziet. Je ziet het pas wanneer je ze laat ontwikkelen – het filmrolletje dus! Heel raar als je dit voor het eerst doet. Maar ook heel erg cool om eens mee te experimenteren.

Maar goed, na dat semester heb ik dat ding nooit meer aangeraakt en was ik er wel even klaar mee. Geen idee ook waar de camera nu gebleven is, heel zonde… Want toch heb ik er nog wat liefde voor. Ik zou het best graag ooit nog eens willen oppakken en investeren in een analoge camera. Maar voor nu zag ik via Marktplaats twee camera’s die overigens niet meer werken, maar wél heel cool zijn om ze een mooi plekje te geven in huis.

Is ook een soort van recyclen. Toch? En voor de oplettende kijkers; ja, mijn plant is stervende.

(meer…)