web analytics

op de academie

Analoge kiekjes

Ik stuitte via Pinterest of Instagram wel eens op analoge camera’s in het interieur. Zó cool vind ik dat!

Het is niet helemaal nieuw voor mij. Vijf jaar geleden, in het propedeusejaar van mijn opleiding, heb ik een semester analoge fotografie gehad. Ik heb er heel misschien, heel voorzichtig een klein trauma aan overgehouden. Als ik eraan terug denk, denk ik vooral aan stress, die ik op mijn beurt weer over gaf aan mijn moeder die zich in alles betrokken voelde, huilen, afwijzingen, negatief commentaar van docenten en gegodver omdat niks wilde lukken. ‘Knutselacademie’ noemen ze het…

Tot ik na tien weken met dit resultaat (en een mooi cijfer) in handen stond. En eigenlijk wel heel tevreden was! Ongeacht de kwaliteit van m’n fotografie (dat laat ik lekker aan iedereen zelf over), hoe gááf is het om analoog te fotograferen. Als in: je schiet een plaatje en vervolgens zie je niet op een digitaal scherm hoe dat eruit ziet. Je ziet het pas wanneer je ze laat ontwikkelen – het filmrolletje dus! Heel raar als je dit voor het eerst doet. Maar ook heel erg cool om eens mee te experimenteren.

Maar goed, na dat semester heb ik dat ding nooit meer aangeraakt en was ik er wel even klaar mee. Geen idee ook waar de camera nu gebleven is, heel zonde… Want toch heb ik er nog wat liefde voor. Ik zou het best graag ooit nog eens willen oppakken en investeren in een analoge camera. Maar voor nu zag ik via Marktplaats twee camera’s die overigens niet meer werken, maar wél heel cool zijn om ze een mooi plekje te geven in huis.

Is ook een soort van recyclen. Toch? En voor de oplettende kijkers; ja, mijn plant is stervende.

(meer…)

Huilklas van vandaag

Ik zit op ‘de knutselacademie’, zoals mijn stiefvader het wel eens voor de grap noemt. Er zijn inderdaad vaker dingen geweest waarvan ik dacht “wat DOE ik hier”. Zo heb ik bijvoorbeeld wel eens op de grond gezeten met een groen hoeslaken volledig over me heen, omdat ik een steen moest voorbeelden. Of (heel ironisch) op Word wat plaatjes geplakt van dingen die ik lelijk vond, zoals dit.

En ik kan me dan ook best voorstellen dat mensen van buitenaf niet snappen wat ik nou eigenlijk doe. Ik doe de richting Grafisch ontwerp – Illustratie en krijg onder anderen vrij commerciële opdrachten. Zo had ik afgelopen blok als grote opdracht een drietal posters te ontwerpen voor een maatschappelijk probleem, waar ik dan ook vrij te koop mee heb gelopen (want als grafisch ontwerper wil je natuurlijk wel dat je publiek jouw werk ziet). Maar de kunstacademie gaat veel verder dan dat.

Ik heb vandaag volledig in duizend tranen gepresenteerd aan onze twee klassen en kwam bijna niet meer uit mijn woorden. Zo, gênant zeg. De helft van mijn verhaal ben ik dan ook vergeten te zeggen. Maar ik was niet de enige. Sterker nog, hoe meer het er werden, hoe ‘normaler’ het werd. Maar iedereen even pijnlijk. Als ik met mijn maatschappelijke posters mensen niet heb weten te bereiken, dat deed ik het dit keer voor mijn klas en docent wel – net als iedereen. Dit is het soort vak waarbij het niet meer om cijfers gaat. Ik weet zelfs niet eens of ik het überhaupt wel heb gehaald, maar dat maakt ook eigenlijk niet uit.

0007
Een soort boek of publicatie, was de opdracht om te maken. En dan volledig over jezelf. Wie je bent als kunstenaar, vormgever, designer. En dat gaat verder dan dat je tekenen wel leuk vindt. Het gaat over wat jou triggert in het dagelijks leven om een vormgever te willen worden, waar je voor staat, waar je niet voor staat, wie je bent als persoon, wie je later wilt zijn, wie je vroeger was. Je artistieke identiteit, kort gezegd. En dat staat in verband met alles hoe je als persoon bent. En daar sta je dan, voor de klas. Ontzettend kwetsbaar.

Dat is dan ook meteen waar het HBO het MBO voorbij schiet. Iets waar ik zelf ook niet wist wat ik nou eigenlijk ‘meer’ ging doen op het HBO dan wat ik de eerste vier jaar deed. Commerciële dingen kun je later genoeg maken om je brood mee te verdienen. Maar dit soort vakken, van docenten die dit aanmoedigen, is een reden waarom ik blij ben dat ik kunstacademie ben gaan doen. Want het is best pijnlijk en confronterend, je leert jezelf op alle vlakken kennen. En niet alleen jezelf, maar anderen ook. Er schuilt meer achter een persoon dan je denkt.

Ik ben dan ook meer dan het meisje met een roze kamer die ‘iets creatiefs’ deed. Maar goed – aan die roze kamer heb ik dan wel net mijn werk opgehangen :-). Cheers to a good day. Bloglovin