web analytics

Rianne en al haar taferelen

Van Los Angeles naar de andere kant van de wereld…

Zo hé, dat was even heel erg balen toen bleek dat mijn reis naar Los Angeles niet door zou gaan. Waar ik nog wel een hele blogpost aan wijdde. Mijn hart breekt nog steeds een beetje als ik weer een foto van LA langs zie vliegen. Maar één ding was zeker; ik had het geld gespaard, en zou het uitgeven ook.

Vele bestemmingen kwamen daarna voorbij; Canada, New York, of gewoon weer Griekenland… En hoewel het er eventjes op leek dat het misschien zelfs géén vakantie zou worden dit jaar, is er toch een bestemming gekozen. Ik ga met mijn vriend backpacken in Sri Lanka!

Ik! Backpacken!

Ik geloof het zelf niet eens.

Toch leek het voor ons beide de meest logische bestemming. Sri Lanka ziet één en al groen en cultuur (waar vooral vriendlief blij mee is), maar heeft ook alles voor de ultieme ik-klim-in-een-palmboom-foto. Hoewel ik al meteen heel enthousiast over ben over alle safari’s, hikings en kookcursussen die we gaan doen, krijg ik het ook Spaans benauwd als ik denk aan rijden in tuktuks of bussen in een Aziatisch land. Of überhaupt al de lange vliegreis naar Colombo, waar we onze route zullen beginnen.

Toch kijk ik er nu al enorm naar uit. Langzaam ben ik al aan het zoeken naar backpacks en vele tips, en ook naar kleding. Dit wordt dan toch het jaar dat ik mijn jurkjes thuis laat, en in ruil daarvoor comfortabele reis-kleding mee neem. Ik ben reuze benieuwd hoe het me allemaal zal gaan bevallen. Hoera! Sri Lanka!

(meer…)

Mijn nieuwe, roze boekje

Waarom ik zo blij wordt van een nieuwe (roze!) agenda? Oké. Goed. Laat ik ten eerste even voorop stellen dat ik een lijstjes-meisje ben, en niet zomaar eentje. Dat heb ik altijd al gehad, en hoe ouder ik word, hoe meer next level ik erin word. Op de havo was ik langer bezig een perfecte, mooie planning te maken welke dag ik welk vak ging leren, dan dat ik daadwerkelijk tijd besteedde aan het leren.

De mede-planners en lijstjesmeisjes zullen het vast herkennen. Een heel nieuw boekje, nieuw papier, nog open om in te schrijven. Héér-lijk voelt dat. Ik gebruik het voor schoolwerk en mijn blogs te plannen – voor alle rest heb ik mijn Bullet Journal, die ik inmiddels ook al een halfjaar intensief gebruik (zouden jullie het leuk vinden als ik daar een blogpost met foto’s en indeling aan besteed?). Ik voel me gewoon leeg als ik ze niet in de buurt heb. Een zwart gat, gevuld met chaos, of zo. Gelukkig heb ik nu dus weer een nieuwe agenda bij de collectie waar ik dagelijks in kan bladeren, dus nooit meer chaos in mijn leven (ha ha, grapje).

Maar het fijnste van dit roze, smalle boekje? De realisatie dat 2018 bijna van start gaat. Een heel nieuw jaar. Een vervanging van dit jaar, wat al heel fijn was. En 2018 gaat dat hopelijk ook worden. Het jaar van mijn eerste grote, verre reis, het jaar dat ik écht op mezelf ga (dag studentenhuis!), en het jaar dat ik aan mijn afstudeerjaar begin. En hopelijk ook het jaar waarin ik mijzelf écht freelance grafisch ontwerper mag gaan noemen (hint hint). Ik ben er klaar voor!

Held op sokken achter het stuur

Drie en een half jaar geleden, stond ik met nog na-knikkende knietjes weer op de stoep bij mijn ouders thuis. Ik was geslaagd voor mijn rijbewijs! Hoera!

Ik kon niet beschrijven hoe blij ik was, want 1 ik was nog nooit voor iets geslaagd (rebelse meid hier, doorgestroomd naar het mbo) en 2 ik heb 78 rijlessen gehad.

Hoeveel?!

Jazeker ;-).

Ik zag het helemaal voor me en was er na zo veel lessen eindelijk vanaf. Vrijheid, blijheid. Maar niet dus. De maanden erna volgde en iedere keer dat ik moest rijden, was het voor mij als een enkeltje naar de hel. Want ik kon nog steeds niet rijden, ha. Na een paar traumatische gebeurtenissen (stil staan op een berg en de hellingproef niet kennen) stopte ik er mee en wist ik altijd heel sneaky onder het rijden uit te komen. Mama dwong me namelijk altijd, uit voorzorg dat ik er voor altijd mee zou kappen.

Uiteindelijk krabbelde ik ook weer uit die periode en ging het rijden steeds beter en zelfverzekerder. Vooral dat laatste was het grootste probleem bij mij, ook de reden waarom ik zo lang over mijn rijlessen heb gedaan. Ik was daarmee beslist geen favoriete leerling van mijn rijinstructeur. Een echte held op sokken.


Ook die periode ging langzaam weer bergaf toen ik anderhalf jaar geleden eenmaal naar Maastricht verhuisde. In de binnenstad, zonder auto. Dus toen we drie weken geleden met de hele familie naar Valkenswaard reden voor ons familie-uitje, offerde ik me op om terug te rijden naar Limboland, nadat mijn mama me lief vroeg of ik dat wilde doen. Konden zij wat drinken, uiteraard.

Eenmaal bij het familie-uitje kreeg ik spijt van mijn opoffering, nadat ik de pullen bier voor m’n neus voorbij zag komen. Maar goed, ik was de bob, dus ik hield me er netjes aan. Een aantal uur later zaten we dan in de auto. Moeders wat onwennig tussen de rest op de achterbank gepropt, en ik aan het stuur. Maar helaas pindakaas was het om 01:00 uur ’s nachts nog verrassend druk op de weg, en regende het keihard. Paniek in de tent.

(meer…)