web analytics

Rianne op de academie

Over wat ik op de kunstacademie doe en mee maak.

Hop, en weer door

De kunstacademie is niet altijd even makkelijk. Sterker nog, het is heel veel werk, experimenteren, en met nieuwe ideeën komen. En hoewel me veel goed af gaat (uiteindelijk), gaat er ook veel mis. Ik heb dit blok weer eens zo’n blok dat het gewoon niet wil lukken. Ideeën zijn op, en er komt gewoon zo’n moment dat je met je handen in het haar zit en niet meer weet hoe je verder moet. De zoveelste kop koffie helpt niet meer, en als je zelfs gestresst van Londen terug komt en uit ellende maar gewoon de hele herfstvakantie alle appjes en mailtjes hebt genegeerd, die ook maar één woord te maken hebt met school, weet je dat je er even klaar mee bent.

Ik presenteerde, en werd keihard afgebrand. Maar echt. Door de klant, en later door alle docenten. Sta je dan, met je team-genoot. Lullig zeg.

Inmiddels weet ik wel dat ik er heus wel door heen kom. Zelfs met herkansingen. Want jaar twee was om te jánken zo heftig en zwaar, maar ik haal er uiteindelijk wel mooie dingen uit. Opzicht. Dus jaar drie moet ook wel lukken. In other news; ik ga waarschijnlijk in blok drie een minor in copywriting volgen. HOE LEUK IS DAT! Ik blog al sinds mijn veertiende (voor diegene die te lui is om te rekenen, dat is acht jaar), en ik ga er eindelijk eens wat ‘professioneels’ mee doen. Want naast grafisch ontwerpen vind ik schrijven ook heel leuk. Zin an.

Maar eerst dit. Morgen presenteer ik nog eens mijn idee, en dan gaat het over drie weken voor het echie. Weer voor dezelfde klanten- en docententeam. Tot die tijd ga ik weer koffie zetten voor een heel leger, en duimen dat het goed komt.

(meer…)

Huilklas van vandaag

Ik zit op ‘de knutselacademie’, zoals mijn stiefvader het wel eens voor de grap noemt. Er zijn inderdaad vaker dingen geweest waarvan ik dacht “wat DOE ik hier”. Zo heb ik bijvoorbeeld wel eens op de grond gezeten met een groen hoeslaken volledig over me heen, omdat ik een steen moest voorbeelden. Of (heel ironisch) op Word wat plaatjes geplakt van dingen die ik lelijk vond, zoals dit.

En ik kan me dan ook best voorstellen dat mensen van buitenaf niet snappen wat ik nou eigenlijk doe. Ik doe de richting Grafisch ontwerp – Illustratie en krijg onder anderen vrij commerciële opdrachten. Zo had ik afgelopen blok als grote opdracht een drietal posters te ontwerpen voor een maatschappelijk probleem, waar ik dan ook vrij te koop mee heb gelopen (want als grafisch ontwerper wil je natuurlijk wel dat je publiek jouw werk ziet). Maar de kunstacademie gaat veel verder dan dat.

Ik heb vandaag volledig in duizend tranen gepresenteerd aan onze twee klassen en kwam bijna niet meer uit mijn woorden. Zo, gênant zeg. De helft van mijn verhaal ben ik dan ook vergeten te zeggen. Maar ik was niet de enige. Sterker nog, hoe meer het er werden, hoe ‘normaler’ het werd. Maar iedereen even pijnlijk. Als ik met mijn maatschappelijke posters mensen niet heb weten te bereiken, dat deed ik het dit keer voor mijn klas en docent wel – net als iedereen. Dit is het soort vak waarbij het niet meer om cijfers gaat. Ik weet zelfs niet eens of ik het überhaupt wel heb gehaald, maar dat maakt ook eigenlijk niet uit.

0007
Een soort boek of publicatie, was de opdracht om te maken. En dan volledig over jezelf. Wie je bent als kunstenaar, vormgever, designer. En dat gaat verder dan dat je tekenen wel leuk vindt. Het gaat over wat jou triggert in het dagelijks leven om een vormgever te willen worden, waar je voor staat, waar je niet voor staat, wie je bent als persoon, wie je later wilt zijn, wie je vroeger was. Je artistieke identiteit, kort gezegd. En dat staat in verband met alles hoe je als persoon bent. En daar sta je dan, voor de klas. Ontzettend kwetsbaar.

Dat is dan ook meteen waar het HBO het MBO voorbij schiet. Iets waar ik zelf ook niet wist wat ik nou eigenlijk ‘meer’ ging doen op het HBO dan wat ik de eerste vier jaar deed. Commerciële dingen kun je later genoeg maken om je brood mee te verdienen. Maar dit soort vakken, van docenten die dit aanmoedigen, is een reden waarom ik blij ben dat ik kunstacademie ben gaan doen. Want het is best pijnlijk en confronterend, je leert jezelf op alle vlakken kennen. En niet alleen jezelf, maar anderen ook. Er schuilt meer achter een persoon dan je denkt.

Ik ben dan ook meer dan het meisje met een roze kamer die ‘iets creatiefs’ deed. Maar goed – aan die roze kamer heb ik dan wel net mijn werk opgehangen :-). Cheers to a good day. Bloglovin