web analytics

Rianne op kamers

Over wat ik allemaal mee maak met koken, interieur, en alles wat ik uithaal sinds ik op kamers ben gaan wonen.

Mijn studentenkamer

Eigenlijk staat deze post al heel erg lang op de planning (ik ben er dan ook heel wat uurtjes mee bezig geweest) – ik woon hier inmiddels alweer anderhalf jaar in dit leuke kamertje in Maastricht. Maar toch kwam het er niet van, mijn kamer was eigenlijk ook nooit echt af. En dat zal het ook nooit helemaal worden, denk ik. Kwestie van nét iets te weinig ruimte voor de indeling die ik graag zou willen. Maar ja, je bent student of je bent het niet, toch?

Volgend jaar ga ik verhuizen naar een eigen studio/appartementje, maar dit kamertje zal ik nooit vergeten. Ik wilde het per sé meemaken, mijn eigen kamertje in een studentenhuis. En die heb ik gekregen ook. Een groot appartement wat ik deel met drie andere meiden (ik ben de enige Limburger, olé!), wat rechtstreeks uit de jaren ’70 komt en waar nooit iets aan gedaan is. Foto’s daarvan laat ik mooi achterwege, maar je kunt je er wel een voorstelling bij maken, denk ik zo.

Toch wilde ik dit meemaken, het echte studentenleven op kamers, en ik heb er geen spijt van. Mijn kamer is namelijk wel gerenoveerd, en hoewel er nog steeds 10.000 kabels onder de (ook oude) verwarming slingeren, zit er wel een mooie vloer in en is alles mooi geschilderd. De roze muur, die was al zo. Dat had de bewoner voor mij er al op geknald. “Oh, die roze muur ga ik nog mooi wit schilderen hoor!”, zei ze nog toen ik kwam bezichtigen. Waarna ik snel heb gezegd dat ik juist op deze kamer viel, door de roze muur. Die mag je mooi zo houden, zei ik nog. Zij blij, ik blij! En zo trok ik hier in.


Fans van De Staat zullen mijn tas vast herkennen. Ik was bij hun concert in de Afas Live in februari ’17, wat ik als verjaardagscadeautje van mijn vriend had gekregen. Deze tas zag ik toen en ik vond hem zó leuk, dat mijn vriend besloot dat deze nog bij mijn cadeautje hoorde :-).


Mijn lockerkast, bank, en tafeltje met geliefde spulletjes, waaronder mijn vier pastel-gekleurde huisjes uit Zakynthos, en twee stenen die ik daar heb opgedoken. En al mijn kaartjes, niet te vergeten! Ik spaar ze (duidelijk, Rianne), en ik probeer altijd minstens één kaartje mee te nemen van vakantie. Zo heb ik inmiddels een collectie van Maastricht, Amsterdam, Barcelona, Rome, en Londen. Zakynthos mis ik helaas, omdat er alleen maar oerlelijke toeristische foto’s op kaarten te vinden waren. Maar om te compenseren, vier hele schattige, kleine huisjes uit Griekenland dan maar. En.. Wat je hier ziet aan kaarten op de muur is nog lang niet alles!

Toen ik ging verhuizen, wilde ik van mijn kamer per sé een soort woonkamer hebben, waar ik een hoek met een bank, salontafeltje en grote tv heb. Ik wilde niet het gevoel krijgen dat ik hier ‘overleef’ op een slaapkamer. Ik woon hier namelijk altijd, ook de weekenden! Ik ga dus niet zoals de meeste studenten op vrijdag weer naar mijn ouders. Daarom vond ik het heel belangrijk dat ik een woonkamer-sfeer ervan zou maken. Aardig gelukt, vind ik wel :-).

Tegenover de roze muur, vind je mijn witte muur – waar mijn tafel staat (is het je al opgevallen dat ik alles van Ikea heb?). Mijn tafel is een soort multifunctioneel meubel geworden, wat dient voor mijn MacBook, teken- en schildertafel, lunch en avondeten, en een héle hoop rommel (staat naast de deur, dus alles gaat rechtstreeks naar de tafel). Het is helaas niet altijd zo mooi opgeruimd als op de foto…

Mijn koffieplekje met handdoeken is een van mijn favoriete plekjes. Ik kreeg voor mijn 22e verjaardag gewoon een ROZE koffiezetapparaat van mijn ouders cadeau. Wie heeft dat nou! Stiekem vind ik het ook enorm leuk dat de drie kleuren precies ook de kleuren van mijn handdoeken zijn. Details waar alleen ik enthousiast om kan worden…

Naast mijn tafel, vind je mijn kast. Waar ik niet helemaal tevreden over ben. Na anderhalf jaar krijg ik hem nog steeds niet goed ingericht zoals ik het wil, en ik vind hem eigenlijk iets te groot voor mijn kamer. Maar eerlijk, al mijn lades, manden en kasten puilen van alle kanten uit, omdat ik mijn spullen niet kwijt krijg. Dus tja, ik heb hem wel nodig. Maar als dat het enige is waar ik over ‘klaag’, hou ik gewoon fijn mijn mond. Want toch ben ik héél tevreden met mijn kamertje.

Altijd als ik een poosje ben weggeweest, vind ik het altijd zó fijn om weer thuis te komen. Lekker op de bank, met Netflix op mijn grote tv (wat me een fortuin heeft gekost, maar totally worth it), onder de dekens. Hoewel ik uit kijk naar de tijd dat ik volgend jaar ga verhuizen, probeer ik zo veel mogelijk te genieten van mijn studentenkamertje. Het is toch wel heel fijn wonen hier.

(meer…)

Is het al Kerst?

Vorig jaar was ik wel heel enthousiast. Ik woonde net een half jaartje op mezelf en bedacht me dat ik het er maar goed van moest nemen dat ik nu de baas over mijn eigen huis was. Dus ik zette mijn kerstboompje op. Mijn roze, fancy, shiny kerstboompje. Ik heb het even teruggezocht; op 6 november wel te verstaan. Ik had m’n hele kraam thuis op ZES november (!) dus al vol staan met slingers, lampjes, en een gouden rendier. Sterker nog, toen ik op 11 november met een vriendinnetje het carnavalsseizoen ging inluiden (verkleed, geschminkt en al), stond dus de kerstboom al op. Rare combinatie was dat wel, zeg.

Wat leek als een prachtig idee en een soort statement dat ik voortaan over mijn eigen vrijheid regeerde, bleek dat niet zo te zijn. Want toen het natuurlijk écht Kerst werd, viel dat even dik tegen doordat ik er al volledig aan gewend was. Hup, begin januari alles weer eruit. Klaar d’r mee. Dus dit jaar komt de kerstversiering wel ietsje later van de zolder.


Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik uiteraard weer heeeeul erg uit kijk naar de Kerst. Vooral mijn tripje naar Londen hielp daar al bij, sommige plekken als Oxford Street en Leiceister Square waren al versierd. En ik zag dat sinds deze week óók ons mooie Maastricht al in de kerstversiering staat. Ik hou ervan.

Vanaf het moment dat het 1 december is, ga ik de hele dag kerstmuziek op zetten en de boom opzetten, inclusief alle slingers en lampjes. En gerelateerde films en series kijken op Netflix. School en werk bestaat dan even niet meer, heb ik nu al besloten. Is het al Kerst? 🙂

(meer…)

Ode aan mijn mama

Hoewel ik normaal gesproken altijd al vijf maanden van te voren bezig ben met iemands verjaardagscadeau uit te zoeken, is dat voor Moederdag (en Vaderdag) altijd een ander verhaal. Die ene keer dat ik bedacht ontbijt op bed te maken ging niet geheel vlekkeloos, aangezien ik toen nog geen koffie kon zetten én te laat bedacht dat mama eigenlijk nooit doet ontbijten ’s morgens. Voor de final touch had ik uit de bos rozen die op tafel stond een roos gejat, en die in een glas met water op het plankje naast het ontbijt gezet. Net echt, zullen we maar zeggen.

Maar sinds ik nu helemaal into kalligrafie en handletteren ben, dacht ik; wat is er nou leuker dan een zelfgeschreven kaart te ontvangen van je favoriete dochter. Dus dat deed ik ook, aan de slag met mijn Oost-Indische inkt en penseel. Simpel met de tekst ‘Best mama ever’. Maar eigenlijk doet het kaartje daar nog te kort aan. Want mama’s zijn ook gewoon echt de beste. Niemand die je zo goed kent als je mama.

0010
Ondanks dat ik op mezelf woon, heb ik iedere dag contact met haar. Héél zoetsappig, want ik stuur haar namelijk iedere dag Snapchats van mijn kook-avonturen. JA, mensen, mijn moeder heeft Snapchat. Speciaal voor mij gemaakt om mee te krijgen wat ik zo nu en dan doe. Zeker nu ik op mezelf woon en ze niet meer mee krijgt wat voor streken ik allemaal uitvoer hier zo. Maar eigenlijk zijn het vooral Snapchats van de meest lelijke gezichten die ik dan stuur, zes op een rij. Maar terug naar mijn kook-avonturen.

Ik heb dus nooit meegekeken als mijn moeder deed koken, en als ik wilde mee helpen, dan mocht ik aardappels schillen. Had ik uiteraard geen zin in. Wat ze dus echt niet had zien aankomen, is dat ik nu iedere dag netjes kook. Sterker nog – ik vind het oprecht heel leuk om te koken, en ben daar denk ik ook meer bezig mee dan de gemiddelde student. Dat moeders dacht dat ik de week zou doorkomen met frituur, Chinees, kant-en-klare lasagne en pizza, heb ik toch wel even anders bewezen. Op de kant-en-klare lasagne na dan (serieus, ga hem halen bij de Plus). Dus zo stuur ik altijd een foto van mijn avondeten door.

Toch, ondanks dat ik niet meer thuis woon, is het fijn om zo vaak contact te houden met moeders. Want ze is me toch ook wel al vaak te hulp geschoten. Als ik hier in huis weer eens wat had gesloopt, bijvoorbeeld.

Hulde aan alle mama’s