web analytics

De bloemenbon voor Moederdag

Cadeaus voor mijn moeder verzinnen. Ik ben er gewoon niet goed in. Dat ligt – en dat is niet stom bedoeld – grotendeels aan haar zelf. Cliché cadeaus zoals sieraden of verzorgingsproducten maak je haar gewoon niet blij mee. Interieur zint haar wel, maar na een aantal cadeaupogingen daarin en dat ze vervolgens op een hele lieve, maar stiekem smerige toon dat cadeau weer terug naar mij probeert te draaien (sorry mama ;-)), omdat ze (net als ik!) enorm kieskeurig is wat interieur betreft, sla ik dat tegenwoordig ook over.

Dus komen mijn jongere zus en ik altijd met bloemen of een bloemenbon aan.

Ze is ook niet per sé een lezer. Maar omdat ik zelf de laatste tijd het lezen en echte boeken weer heb ontdekt, kwam ik op het idee om een boek voor haar te vinden. Iets in de relatie van het moederschap met (bijna) volwassen dochters, dat leek me wel wat. Dus ik ging op onderzoek uit, maar tot mijn verbazing is er daar bijna niks in te vinden. Je wordt doodgegooid met boeken over het opvoeden van baby’s tot kinderen, maar volwássen kinderen is nergens te vinden. Het beste wat ik kon vinden, was het boek ‘Moeder van volwassen kinderen’ van Annette Heffels, een psychologe. Een niet zo’n heel aansprekende cover, maar de tekst op de achterkant liet me het voordeel van de twijfel trekken.

Eenmaal besteld en in mijn handen kwam ik op het idee om het zelf te lezen. Ik was ruim op tijd en het zou mijn twijfel weg trekken – dan wist ik tenminste wat we haar cadeau gingen doen. Stel je voor, het zou een super slecht boek zijn. Arme mama die dan weer een lief bedoeld verhaal zou ophangen waar ik toch zo doorheen prik.

(meer…)

De tafel

Ik voel me thuis in mijn appartementje. En toch ben ik altijd constant aan het malen; dit wil ik beter; dat wil ik zus; dat wil ik zo. Een nieuwe, grotere bank, een ander tv-meubel. En zo ook een nieuwe eettafel en -stoelen. Een houten, ronde tafel die los staan van de muur, dat lijkt me wel wat. Maar wetende dat ik hier waarschijnlijk niet nog drie jaar blijf wonen, zet ik die gedachten maar even aan de kant.

Want hoe blij ik ook met mijn appartementje ben, het is klein. Goed te doen hoor, in mijn eentje! Maar ik kijk uit naar de tijd dat ik een aparte werkkamer kan inrichten, een eettafel heb en een plek (in de gang?) om spullen uit te stallen. Ik droom nog even weg van een gaaf, ingerichte werkkamer met een groot bureau en een nog grotere iMac. One day, zullen we maar zeggen. Maar voor nu is het mijn bureau-eet-en-werk-tafel in één.

Dat vergde even wat tijd om mijn tafel zo in te richten dat het op alle fronten past. Het was altijd rommelig (al helemaal in mijn studententijd!) en ik kreeg het qua accessoires niet goed ingericht. Maar het is gelukt, en ik ben er blij mee. Je ziet een kalendertje, een planner, een notebook, maar ook mijn koffiezetapparaat, een kistje met spulletjes binnen handbereik, twee foto’s en een olifantje uit Kreta, een mandje met theelichtjes, een kandelaar (die geen avond wordt overgeslagen) en een zachte tafellamp. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn nieuwe, favoriete plek in huis.

(meer…)

Longboarden: from day one

Longboarden.

Heb ik me dáár even op verkeken zeg…

Ik vertelde het in dit blogje al dat ik ‘m ging kopen. Kijk, ik wist natuurlijk dat ik dit moest leren – het zal echt niet makkelijk zijn. Maar ik heb het alsnog onderschat. Ik heb het board redelijk impulsief gekocht, ongeveer een week later na de eerste gedachten had ik ‘m al. Ik heb me wel vrij goed ingelezen over de opties van een board en keek veel video’s op YouTube over de basics van het longboarden. Eenmaal aan het oefenen was ik daar blij mee, want ik wist nu in ieder geval de juiste manier van aanleren.

Ik vond via Marktplaats een hele mooie pintail van goede kwaliteit, die ik (vooral achteraf gezien) voor een onwijs mooi prijsje heb kunnen overnemen. Heb ik even geluk mee gehad. Opgehaald en ready to go.

Dus het moment kwam dat ik redelijk zenuwachtig buiten stond met het lompe ding (wat veel groter en zwaarder was dan ik dacht!). Mijn vriend is/was een skater dus dat geluk heb ik; hij kon mij goed op weg helpen. ‘Ga maar eens op het ding staan’. Vloog natuurlijk meteen onder mijn voeten vandaan. MOEILIJK!

Eigenlijk ging ik na een aantal uur al best goed, maar ik heb me aardig verkeken in hoe lastig het is. Ik kon geen evenwicht vinden, wat de basis van alles is, want anders flikker je zo van je board af. Tja, wist ik veel, alle video’s en skaters in real life zien er zo gemakkelijk uit. Sindsdien: dik respect.

Er zijn best wel wat momenten geweest dat de angst om te vallen en de lompigheid van het board de overhand namen, en dat ik echt met knikkende knietjes en het hart in mijn keel in de startpositie stond. Stoppen dan maar, heeft geen zin. Maar opgeven wilde ik nog niet, dus ik wilde koste wat kost iedere dag oefenen. Vanaf het moment dat ik bedacht om binnenshuis te oefenen, ging het opeens langzaamaan beter. Geen druk meer van mensen die langslopen en mij zien stuntelen, maar ook zachte meubels en een zachte vloer onder mijn voeten, in plaats van ruw asfalt.

(meer…)

Analoge kiekjes

Ik stuitte via Pinterest of Instagram wel eens op analoge camera’s in het interieur. Zó cool vind ik dat!

Het is niet helemaal nieuw voor mij. Vijf jaar geleden, in het propedeusejaar van mijn opleiding, heb ik een semester analoge fotografie gehad. Ik heb er heel misschien, heel voorzichtig een klein trauma aan overgehouden. Als ik eraan terug denk, denk ik vooral aan stress, die ik op mijn beurt weer over gaf aan mijn moeder die zich in alles betrokken voelde, huilen, afwijzingen, negatief commentaar van docenten en gegodver omdat niks wilde lukken. ‘Knutselacademie’ noemen ze het…

Tot ik na tien weken met dit resultaat (en een mooi cijfer) in handen stond. En eigenlijk wel heel tevreden was! Ongeacht de kwaliteit van m’n fotografie (dat laat ik lekker aan iedereen zelf over), hoe gááf is het om analoog te fotograferen. Als in: je schiet een plaatje en vervolgens zie je niet op een digitaal scherm hoe dat eruit ziet. Je ziet het pas wanneer je ze laat ontwikkelen – het filmrolletje dus! Heel raar als je dit voor het eerst doet. Maar ook heel erg cool om eens mee te experimenteren.

Maar goed, na dat semester heb ik dat ding nooit meer aangeraakt en was ik er wel even klaar mee. Geen idee ook waar de camera nu gebleven is, heel zonde… Want toch heb ik er nog wat liefde voor. Ik zou het best graag ooit nog eens willen oppakken en investeren in een analoge camera. Maar voor nu zag ik via Marktplaats twee camera’s die overigens niet meer werken, maar wél heel cool zijn om ze een mooi plekje te geven in huis.

Is ook een soort van recyclen. Toch? En voor de oplettende kijkers; ja, mijn plant is stervende.

(meer…)