web analytics

De eerste zomerdagen

Sfeerfotografie vind ik het allermooist. Ik hou niet van geposeerde foto’s, juist die alledaagse dingen trekken mijn aandacht.

Als ik terug kijk naar 2019 in foto’s, waaronder verjaardagen, festivals, maar ook de heel simpele dagen in de zomer met een zelfgemaakt mixdrankje, of met een dekentje, chips en een biertje in het stadspark (wat ik váák doe). Dat zijn de allerleukste foto’s. Waarvan ik dan een beetje ‘spijt’ heb dat ze maar met een iPhone zijn gemaakt. Dat was mijn doel nu ik mijn fotografie weer heb opgepakt, om er een gewoonte van te maken om mijn camera mee op pad te nemen en de kleinste dingen vast te leggen. En juist nu, in deze gekke periode, zijn die kleine dingen extra fijn.

Dus nu voor het eerst dit jaar de zon uitkomt – en ik helaas geen tuin of balkon heb – ga ik lekker op het gras aan de Maas of het stadspark zitten. Ik hoef daarvoor de straat of brug maar over – heel erg fijn. Soms ga ik alleen, met een dekentje en een boek of Storytel door mijn oortjes.

Maar deze keer ook samen. We hadden sushi besteld en ik had een tas vol lekkere snacks meegenomen, met chips, witte paaseitjes, grissini met hummus en Lindemans kriek. Ik was nogal optimistisch: de snacks bleken overbodig, de sushi was zó veel. Maar lekker, heel lekker, en heel gezellig. Ik heb genoten.

Lief 2020, komen er nog veel meer zomeravonden als deze? Ik ben nog lang niet uitgezeten op deze plek.

(meer…)

Het quarantaine-leef deel twee

De stukken tekst over de eerste quarantainedagen zijn inmiddels niet meer zo relevant. Raar is dat, hè? Ik schreef er 29 maart een blogje over. Inmiddels zijn we alweer 2,5 week verder en waarschijnlijk nog lang niet in de buurt van ‘het einde’. Het is echt een nieuwe tijd geworden. Ik voel enerzijds best wel de behoefte om erover te schrijven hoe gek het is, van de andere kant wil ik dat ook absoluut niet. Ik wil er niet aan denken of er mee bezig zijn in mijn hoofd. Maar het is nu maandagochtend, de zon is voor één dagje weg, en ik wil er toch over schrijven.

Ik ben me er buitenshuis héél bewust van – tijdens het wekelijkse boodschappen doen of het hardlopen –, maar ik probeer me binnenshuis zoveel mogelijk van de situatie af te zonderen. Ik word er denk ik niet veel gelukkiger op en ik merk dat het in sociale kringen ook echt wel spanning van meningsverschillen oplevert. Dus ik probeer nogal in mijn eigen bubbel te blijven. En dat vind ik in mijn bubbel best wel prima!

Het is inmiddels, laten we zeggen, dag 26 voor mij. Sinds mijn werk op de schop ging. En ik heb me nog steeds niét verveeld! Die bubbel laat me compleet nieuwe dingen ontdekken. Door mijn werk werd de laatste weken van mij enorm veel flexibiliteit verwacht, waar ik wel een beetje moeite mee had. Ik ben iemand met structuur en opeens stond alles op zijn kop, met constante last-minute beslissingen en aanpassingen. Dat is nog steeds wel een beetje, maar langzaam komt er weer wat stabiliteit in. Maar leuk werken is anders, dat zit er nu gewoon even niet in. Buiten mijn werkuren heb ik nog veel vrij. Dan kan ik, zoals gezegd in mijn eerdere blogje, bij de pakken neerzitten. Of ik zorg voor die fijne bubbel. Ik koos voor het laatste. En sinds mijn laatste blogje zijn daar wat nieuwe dingen bijgekomen. En go!

Een. Nu het lekker weer is, ga ik bijna dagelijks lekker in het park voor mijn deur op het gras liggen. No harm in that, by the way. Dekentje mee, boek mee, en oortjes. En soms mijn vriend. In het park verspreid zitten meerdere mensen van mijn leeftijd alleen. Ik denk allemaal in mijn situatie, wonend in een kamer of appartementje. Dan is het bést fijn als je op die manier je eigen ‘tuintje’ kan creëren, want ik mis een balkon of een tuin wel behoorlijk nu. Maar dat vind ik juist leuk om te zien. Je ziet ook wat grotere groepen die op duidelijke afstand voetballen, frisbeeën en zelfs een soort softballen heb ik voorbij zien komen. Hartstikke leuk. Er wordt strikt gesurveilleerd (gelukkig!) door de politie, maar juist omdat iedereen zich netjes aan de maatregelen houdt, hangt er een fijne sfeer in het park. Dus ik probeer er regelmatig een uurtje of twee te zitten. Frisse buitenlucht, vitamine D en een fijn boek doet een mens goed! 🙂

(meer…)

Enci Groeve

De Enci Groeve. Óók Maastricht! Een heel mooi stukje Maastricht zelfs. Mijn Dr Martens waren eenmaal thuis niet meer zwart, maar beige. Geeft zo’n lekker after-festival-look – wat het helaas niet was –, maar een middagje Enci Groeve ging er ook wel goed mee door.

Vanaf het centrum van Maastricht is het een stukje fietsen, maar dat was met de zon op m’n hoofd echt geen straf. Het is een groot stuk langs het water vanaf het stadspark. Met een vriendin fietste ik erheen. In tijden als dit, is dit best wel genieten.

(meer…)

Ochtendlicht

Echt uitslapen kan ik niet meer echt. Niet zoals ik dat vroeger kon in ieder geval. Klein minpuntje wel als ik op stap ben geweest, maar verder ben ik daar wel content mee. Ochtenden zoals deze vind ik héérlijk en is meestal even mijn oplaadmomentje. Zeker nu het iets warmer wordt en ik in alle stilte de vogeltjes hoor fluiten met het raam op een kier.

Ik ben nog steeds geen ochtendmens hoor – goddank woon ik alleen. Mensen die mij persoonlijk kennen, weten waarom (spoiler alert; spreek mij het eerste uur niet aan). Juist, arme vriend van mij.

Maar het is wel vaak het moment dat ik actief de keukenrommel van de avond ervoor nog even poets, dingen begin op te ruimen, nieuwe blogjes na lees en zorg dat ik klaar ben om m’n dag te starten. En dan niet te vergeten; koffie!

Ik was deze ochtend zo druk bezig – ik moest me klaarmaken voor werk, was de keuken aan het opruimen, en had eigenlijk nog even willen hardlopen, maar dat ging niet want ik verwachtte een zwaar pakket van de postbode (klein irritatiepuntje dus). Tussendoor dus even gauw koffie gedronken.

Tot ik zag hoe móói dit ochtendlicht eigenlijk was, wat door mijn raam scheen. Moest ik natuurlijk even vastleggen. Juist die momentjes zijn, zeker in deze gekke tijden nu, extra fijn. Ready for today!

(meer…)