web analytics

En nou bakkes houwe

Als er iets is waar ik zou willen dat de wereld een stukje beter in zou zijn, is dat mensen zich minder met andere mensen zouden bemoeien. Oordelen, daar zijn we allemaal toch wel heel goed in. Op social media, in het echte leven, over bekende mensen, over het konijn van de buurvrouw, de buurvrouw zelf, over de meneer die gisteren op tv was en al 86 keer in zijn leven naar Centerparcs is geweest. Over alles en iedereen hebben we wat te zeggen.

En ik ben daar zelf ook een van, ik heb al snel mijn zegje klaarstaan. Maar! Komt ‘ie; in tegenstelling tot vele anderen, hou ik dat wél voor mezelf. Want wie ben ik om te zeggen dat het knalroze haar van mijn buurvrouw niet uit ziet? Lekker doen, buurvrouw!

Afgelopen week was het dan opeens 30 graden buiten – en 26 graden binnen, lang leve op kamers wonen in een hoge flat. Dankzij deze eendagsvlieg, wat ook alleen weer in Nederland zo kon zijn, kon ik voor even weer mijn zomerse kleding aan. Ik had al netjes vanuit moeders thuis weer een stapel korte broekjes meegenomen waar je u tegen zegt, maar het viel natuurlijk even tegen dat ik alleen voor die éne dag eentje aan kon trekken. De rest ging maar weer gelijk de kledingkast in.

Hoewel er velen waren die ik alsnog met een lange spijkerbroek zag lopen, ging ik vrolijk met mijn korte broekje en favoriete sneakers aan op weg naar school. En dan maakt het me ook echt niks uit dat ik nog te witte benen heb voor dit tropische weer.

Het zal dan ook best dat die ene persoon die mij uitgebreid van top tot teen zit te bekijken, vast en zeker dacht…

“jezus dat ziet er echt niet uit”.

Dan lach ik breed, en trek ik mijn broek nog nét iets hoger op. Lekker provoceren, en het nog een keertje extra doen. Daar hou ik van.

Ode aan mijn mama

Hoewel ik normaal gesproken altijd al vijf maanden van te voren bezig ben met iemands verjaardagscadeau uit te zoeken, is dat voor Moederdag (en Vaderdag) altijd een ander verhaal. Die ene keer dat ik bedacht ontbijt op bed te maken ging niet geheel vlekkeloos, aangezien ik toen nog geen koffie kon zetten én te laat bedacht dat mama eigenlijk nooit doet ontbijten ’s morgens. Voor de final touch had ik uit de bos rozen die op tafel stond een roos gejat, en die in een glas met water op het plankje naast het ontbijt gezet. Net echt, zullen we maar zeggen.

Maar sinds ik nu helemaal into kalligrafie en handletteren ben, dacht ik; wat is er nou leuker dan een zelfgeschreven kaart te ontvangen van je favoriete dochter. Dus dat deed ik ook, aan de slag met mijn Oost-Indische inkt en penseel. Simpel met de tekst ‘Best mama ever’. Maar eigenlijk doet het kaartje daar nog te kort aan. Want mama’s zijn ook gewoon echt de beste. Niemand die je zo goed kent als je mama.

0010
Ondanks dat ik op mezelf woon, heb ik iedere dag contact met haar. Héél zoetsappig, want ik stuur haar namelijk iedere dag Snapchats van mijn kook-avonturen. JA, mensen, mijn moeder heeft Snapchat. Speciaal voor mij gemaakt om mee te krijgen wat ik zo nu en dan doe. Zeker nu ik op mezelf woon en ze niet meer mee krijgt wat voor streken ik allemaal uitvoer hier zo. Maar eigenlijk zijn het vooral Snapchats van de meest lelijke gezichten die ik dan stuur, zes op een rij. Maar terug naar mijn kook-avonturen.

Ik heb dus nooit meegekeken als mijn moeder deed koken, en als ik wilde mee helpen, dan mocht ik aardappels schillen. Had ik uiteraard geen zin in. Wat ze dus echt niet had zien aankomen, is dat ik nu iedere dag netjes kook. Sterker nog – ik vind het oprecht heel leuk om te koken, en ben daar denk ik ook meer bezig mee dan de gemiddelde student. Dat moeders dacht dat ik de week zou doorkomen met frituur, Chinees, kant-en-klare lasagne en pizza, heb ik toch wel even anders bewezen. Op de kant-en-klare lasagne na dan (serieus, ga hem halen bij de Plus). Dus zo stuur ik altijd een foto van mijn avondeten door.

Toch, ondanks dat ik niet meer thuis woon, is het fijn om zo vaak contact te houden met moeders. Want ze is me toch ook wel al vaak te hulp geschoten. Als ik hier in huis weer eens wat had gesloopt, bijvoorbeeld.

Hulde aan alle mama’s

Huilklas van vandaag

Ik zit op ‘de knutselacademie’, zoals mijn stiefvader het wel eens voor de grap noemt. Er zijn inderdaad vaker dingen geweest waarvan ik dacht “wat DOE ik hier”. Zo heb ik bijvoorbeeld wel eens op de grond gezeten met een groen hoeslaken volledig over me heen, omdat ik een steen moest voorbeelden. Of (heel ironisch) op Word wat plaatjes geplakt van dingen die ik lelijk vond, zoals dit.

En ik kan me dan ook best voorstellen dat mensen van buitenaf niet snappen wat ik nou eigenlijk doe. Ik doe de richting Grafisch ontwerp – Illustratie en krijg onder anderen vrij commerciële opdrachten. Zo had ik afgelopen blok als grote opdracht een drietal posters te ontwerpen voor een maatschappelijk probleem, waar ik dan ook vrij te koop mee heb gelopen (want als grafisch ontwerper wil je natuurlijk wel dat je publiek jouw werk ziet). Maar de kunstacademie gaat veel verder dan dat.

Ik heb vandaag volledig in duizend tranen gepresenteerd aan onze twee klassen en kwam bijna niet meer uit mijn woorden. Zo, gênant zeg. De helft van mijn verhaal ben ik dan ook vergeten te zeggen. Maar ik was niet de enige. Sterker nog, hoe meer het er werden, hoe ‘normaler’ het werd. Maar iedereen even pijnlijk. Als ik met mijn maatschappelijke posters mensen niet heb weten te bereiken, dat deed ik het dit keer voor mijn klas en docent wel – net als iedereen. Dit is het soort vak waarbij het niet meer om cijfers gaat. Ik weet zelfs niet eens of ik het überhaupt wel heb gehaald, maar dat maakt ook eigenlijk niet uit.

0007
Een soort boek of publicatie, was de opdracht om te maken. En dan volledig over jezelf. Wie je bent als kunstenaar, vormgever, designer. En dat gaat verder dan dat je tekenen wel leuk vindt. Het gaat over wat jou triggert in het dagelijks leven om een vormgever te willen worden, waar je voor staat, waar je niet voor staat, wie je bent als persoon, wie je later wilt zijn, wie je vroeger was. Je artistieke identiteit, kort gezegd. En dat staat in verband met alles hoe je als persoon bent. En daar sta je dan, voor de klas. Ontzettend kwetsbaar.

Dat is dan ook meteen waar het HBO het MBO voorbij schiet. Iets waar ik zelf ook niet wist wat ik nou eigenlijk ‘meer’ ging doen op het HBO dan wat ik de eerste vier jaar deed. Commerciële dingen kun je later genoeg maken om je brood mee te verdienen. Maar dit soort vakken, van docenten die dit aanmoedigen, is een reden waarom ik blij ben dat ik kunstacademie ben gaan doen. Want het is best pijnlijk en confronterend, je leert jezelf op alle vlakken kennen. En niet alleen jezelf, maar anderen ook. Er schuilt meer achter een persoon dan je denkt.

Ik ben dan ook meer dan het meisje met een roze kamer die ‘iets creatiefs’ deed. Maar goed – aan die roze kamer heb ik dan wel net mijn werk opgehangen :-). Cheers to a good day. Bloglovin