web analytics

feestdag

Is het al Kerst?

Vorig jaar was ik wel heel enthousiast. Ik woonde net een half jaartje op mezelf en bedacht me dat ik het er maar goed van moest nemen dat ik nu de baas over mijn eigen huis was. Dus ik zette mijn kerstboompje op. Mijn roze, fancy, shiny kerstboompje. Ik heb het even teruggezocht; op 6 november wel te verstaan. Ik had m’n hele kraam thuis op ZES november (!) dus al vol staan met slingers, lampjes, en een gouden rendier. Sterker nog, toen ik op 11 november met een vriendinnetje het carnavalsseizoen ging inluiden (verkleed, geschminkt en al), stond dus de kerstboom al op. Rare combinatie was dat wel, zeg.

Wat leek als een prachtig idee en een soort statement dat ik voortaan over mijn eigen vrijheid regeerde, bleek dat niet zo te zijn. Want toen het natuurlijk écht Kerst werd, viel dat even dik tegen doordat ik er al volledig aan gewend was. Hup, begin januari alles weer eruit. Klaar d’r mee. Dus dit jaar komt de kerstversiering wel ietsje later van de zolder.


Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik uiteraard weer heeeeul erg uit kijk naar de Kerst. Vooral mijn tripje naar Londen hielp daar al bij, sommige plekken als Oxford Street en Leiceister Square waren al versierd. En ik zag dat sinds deze week óók ons mooie Maastricht al in de kerstversiering staat. Ik hou ervan.

Vanaf het moment dat het 1 december is, ga ik de hele dag kerstmuziek op zetten en de boom opzetten, inclusief alle slingers en lampjes. En gerelateerde films en series kijken op Netflix. School en werk bestaat dan even niet meer, heb ik nu al besloten. Is het al Kerst? 🙂

(meer…)

Ode aan mijn mama

Hoewel ik normaal gesproken altijd al vijf maanden van te voren bezig ben met iemands verjaardagscadeau uit te zoeken, is dat voor Moederdag (en Vaderdag) altijd een ander verhaal. Die ene keer dat ik bedacht ontbijt op bed te maken ging niet geheel vlekkeloos, aangezien ik toen nog geen koffie kon zetten én te laat bedacht dat mama eigenlijk nooit doet ontbijten ’s morgens. Voor de final touch had ik uit de bos rozen die op tafel stond een roos gejat, en die in een glas met water op het plankje naast het ontbijt gezet. Net echt, zullen we maar zeggen.

Maar sinds ik nu helemaal into kalligrafie en handletteren ben, dacht ik; wat is er nou leuker dan een zelfgeschreven kaart te ontvangen van je favoriete dochter. Dus dat deed ik ook, aan de slag met mijn Oost-Indische inkt en penseel. Simpel met de tekst ‘Best mama ever’. Maar eigenlijk doet het kaartje daar nog te kort aan. Want mama’s zijn ook gewoon echt de beste. Niemand die je zo goed kent als je mama.

0010
Ondanks dat ik op mezelf woon, heb ik iedere dag contact met haar. Héél zoetsappig, want ik stuur haar namelijk iedere dag Snapchats van mijn kook-avonturen. JA, mensen, mijn moeder heeft Snapchat. Speciaal voor mij gemaakt om mee te krijgen wat ik zo nu en dan doe. Zeker nu ik op mezelf woon en ze niet meer mee krijgt wat voor streken ik allemaal uitvoer hier zo. Maar eigenlijk zijn het vooral Snapchats van de meest lelijke gezichten die ik dan stuur, zes op een rij. Maar terug naar mijn kook-avonturen.

Ik heb dus nooit meegekeken als mijn moeder deed koken, en als ik wilde mee helpen, dan mocht ik aardappels schillen. Had ik uiteraard geen zin in. Wat ze dus echt niet had zien aankomen, is dat ik nu iedere dag netjes kook. Sterker nog – ik vind het oprecht heel leuk om te koken, en ben daar denk ik ook meer bezig mee dan de gemiddelde student. Dat moeders dacht dat ik de week zou doorkomen met frituur, Chinees, kant-en-klare lasagne en pizza, heb ik toch wel even anders bewezen. Op de kant-en-klare lasagne na dan (serieus, ga hem halen bij de Plus). Dus zo stuur ik altijd een foto van mijn avondeten door.

Toch, ondanks dat ik niet meer thuis woon, is het fijn om zo vaak contact te houden met moeders. Want ze is me toch ook wel al vaak te hulp geschoten. Als ik hier in huis weer eens wat had gesloopt, bijvoorbeeld.

Hulde aan alle mama’s