web analytics

fotografie

Longboarden: from day one

Longboarden.

Heb ik me dáár even op verkeken zeg…

Ik vertelde het in dit blogje al dat ik ‘m ging kopen. Kijk, ik wist natuurlijk dat ik dit moest leren – het zal echt niet makkelijk zijn. Maar ik heb het alsnog onderschat. Ik heb het board redelijk impulsief gekocht, ongeveer een week later na de eerste gedachten had ik ‘m al. Ik heb me wel vrij goed ingelezen over de opties van een board en keek veel video’s op YouTube over de basics van het longboarden. Eenmaal aan het oefenen was ik daar blij mee, want ik wist nu in ieder geval de juiste manier van aanleren.

Ik vond via Marktplaats een hele mooie pintail van goede kwaliteit, die ik (vooral achteraf gezien) voor een onwijs mooi prijsje heb kunnen overnemen. Heb ik even geluk mee gehad. Opgehaald en ready to go.

Dus het moment kwam dat ik redelijk zenuwachtig buiten stond met het lompe ding (wat veel groter en zwaarder was dan ik dacht!). Mijn vriend is/was een skater dus dat geluk heb ik; hij kon mij goed op weg helpen. ‘Ga maar eens op het ding staan’. Vloog natuurlijk meteen onder mijn voeten vandaan. MOEILIJK!

Eigenlijk ging ik na een aantal uur al best goed, maar ik heb me aardig verkeken in hoe lastig het is. Ik kon geen evenwicht vinden, wat de basis van alles is, want anders flikker je zo van je board af. Tja, wist ik veel, alle video’s en skaters in real life zien er zo gemakkelijk uit. Sindsdien: dik respect.

Er zijn best wel wat momenten geweest dat de angst om te vallen en de lompigheid van het board de overhand namen, en dat ik echt met knikkende knietjes en het hart in mijn keel in de startpositie stond. Stoppen dan maar, heeft geen zin. Maar opgeven wilde ik nog niet, dus ik wilde koste wat kost iedere dag oefenen. Vanaf het moment dat ik bedacht om binnenshuis te oefenen, ging het opeens langzaamaan beter. Geen druk meer van mensen die langslopen en mij zien stuntelen, maar ook zachte meubels en een zachte vloer onder mijn voeten, in plaats van ruw asfalt.

(meer…)

Analoge kiekjes

Ik stuitte via Pinterest of Instagram wel eens op analoge camera’s in het interieur. Zó cool vind ik dat!

Het is niet helemaal nieuw voor mij. Vijf jaar geleden, in het propedeusejaar van mijn opleiding, heb ik een semester analoge fotografie gehad. Ik heb er heel misschien, heel voorzichtig een klein trauma aan overgehouden. Als ik eraan terug denk, denk ik vooral aan stress, die ik op mijn beurt weer over gaf aan mijn moeder die zich in alles betrokken voelde, huilen, afwijzingen, negatief commentaar van docenten en gegodver omdat niks wilde lukken. ‘Knutselacademie’ noemen ze het…

Tot ik na tien weken met dit resultaat (en een mooi cijfer) in handen stond. En eigenlijk wel heel tevreden was! Ongeacht de kwaliteit van m’n fotografie (dat laat ik lekker aan iedereen zelf over), hoe gááf is het om analoog te fotograferen. Als in: je schiet een plaatje en vervolgens zie je niet op een digitaal scherm hoe dat eruit ziet. Je ziet het pas wanneer je ze laat ontwikkelen – het filmrolletje dus! Heel raar als je dit voor het eerst doet. Maar ook heel erg cool om eens mee te experimenteren.

Maar goed, na dat semester heb ik dat ding nooit meer aangeraakt en was ik er wel even klaar mee. Geen idee ook waar de camera nu gebleven is, heel zonde… Want toch heb ik er nog wat liefde voor. Ik zou het best graag ooit nog eens willen oppakken en investeren in een analoge camera. Maar voor nu zag ik via Marktplaats twee camera’s die overigens niet meer werken, maar wél heel cool zijn om ze een mooi plekje te geven in huis.

Is ook een soort van recyclen. Toch? En voor de oplettende kijkers; ja, mijn plant is stervende.

(meer…)

De eerste zomerdagen

Sfeerfotografie vind ik het allermooist. Ik hou niet van geposeerde foto’s, juist die alledaagse dingen trekken mijn aandacht.

Als ik terug kijk naar 2019 in foto’s, waaronder verjaardagen, festivals, maar ook de heel simpele dagen in de zomer met een zelfgemaakt mixdrankje, of met een dekentje, chips en een biertje in het stadspark (wat ik váák doe). Dat zijn de allerleukste foto’s. Waarvan ik dan een beetje ‘spijt’ heb dat ze maar met een iPhone zijn gemaakt. Dat was mijn doel nu ik mijn fotografie weer heb opgepakt, om er een gewoonte van te maken om mijn camera mee op pad te nemen en de kleinste dingen vast te leggen. En juist nu, in deze gekke periode, zijn die kleine dingen extra fijn.

Dus nu voor het eerst dit jaar de zon uitkomt – en ik helaas geen tuin of balkon heb – ga ik lekker op het gras aan de Maas of het stadspark zitten. Ik hoef daarvoor de straat of brug maar over – heel erg fijn. Soms ga ik alleen, met een dekentje en een boek of Storytel door mijn oortjes.

Maar deze keer ook samen. We hadden sushi besteld en ik had een tas vol lekkere snacks meegenomen, met chips, witte paaseitjes, grissini met hummus en Lindemans kriek. Ik was nogal optimistisch: de snacks bleken overbodig, de sushi was zó veel. Maar lekker, heel lekker, en heel gezellig. Ik heb genoten.

Lief 2020, komen er nog veel meer zomeravonden als deze? Ik ben nog lang niet uitgezeten op deze plek.

(meer…)

Enci Groeve

De Enci Groeve. Óók Maastricht! Een heel mooi stukje Maastricht zelfs. Mijn Dr Martens waren eenmaal thuis niet meer zwart, maar beige. Geeft zo’n lekker after-festival-look – wat het helaas niet was –, maar een middagje Enci Groeve ging er ook wel goed mee door.

Vanaf het centrum van Maastricht is het een stukje fietsen, maar dat was met de zon op m’n hoofd echt geen straf. Het is een groot stuk langs het water vanaf het stadspark. Met een vriendin fietste ik erheen. In tijden als dit, is dit best wel genieten.

(meer…)