Quarantaine-leef deel 3 (the finale)

Laten we meteen maar even zeggen: écht quarantaine is het niet meer. Dit is dan ook de laatste quarantaine-leef post. Mijn werk is weer volledig opgepakt, dus thuiszitten zit er voor mij niet echt meer in. 29 maart schreef ik over het quarantaine-leef deel 1, over hoe ik niet bij de pakken neer ging zitten. Nu, twee maanden (en een dag) later, een update over hoe dat gaat. Spoiler-alert: ik ga nog steeds hartstikke lekker.

Uitgerekend komende week staat de 30e en laatste run van mijn schema op de planning: de allereerste gehele 5 km. Hoewel dit voor vele misschien niet eens noemenswaardig is, schrijft dit iemand die echt never nooit heeft gesport. Vele pogingen tot, maar nooit langer dan drie weken volgehouden. Het is nu bijna 2,5 maand geleden dat ik voor het eerst ging hardlopen. Zomaar zonder na te denken het diepe ingesprongen. Het was de eerste dag dat ik officieel thuis zat vanwege werk, en ik dacht: shit. ‘s Avonds bedacht ik me om de ochtend erna gewoon te gaan hardlopen, ik moest wat nuttigs doen met mijn tijd. Op mijn oldschool Nike Air Max bij gebrek aan beter. Sportkleding had ik wel. Inmiddels ben ik een paar mooie hardloopschoenen en nog meer sportkleding rijker.

Maar die eerste run beviel goed. De eerste zestien, laten we zeggen. Toen kwam het punt dat ik niet meer fluitend een klein rondje door de stad liep, maar werden het pittige en lange afstanden. Ook een keer tranen gelaten en pijn gevoeld. Ik heb doorgezet, want ik had mijn zinnen gezet op die 5 km.

Maar… Die 5 km heb ik stiekem al gehaald. Sterker nog, met nog hele kleine wandelpauzes ertussen ren ik nu zelfs de 6 km al. Ik gok dus dat ik komende week al de 6,5 ga halen. Blijkbaar ben ik sneller dan het schema. Dus die 6,5 ga ik komende week keihard rocken. Super trots ben ik! Deze meid, die nooit sportte. Hah! En dan nu langzaam trainen voor de 10 km, want mijn doel is om volgend jaar mee te doen aan Maastrichts Mooiste. Wordt vervolgd.

(meer…)