web analytics

Zakynthos

“Hoe diep is het hier?”

Nog steeds denk ik iedere dag terug aan Zakynthos, want dat was voor mij toch wel de mooiste vakantie ooit. Een vakantie waar we veel hebben gereisd en ontdekt, iets wat ik eerder nog niet zo had gedaan. Ik ben namelijk een angsthaas eersteklas. En toch gingen we die boot op.

Enthousiast, met mijn camera in mijn hand, vaarden we vanaf het eiland de zee op. Naar plekken waar je ook alleen met de boot kunt komen. Dat duurde lang, we zagen veel moois tussendoor, maar uiteindelijk waren we dan op de plek waar de boot stopte en we de tijd kregen om te zwemmen. Bij Marathonissi, ook wel bekend als Turtle Island. Héél snel maakte ik foto’s van de omgeving, trok mijn jurkje uit, snel nog wat zonnebrand op gesmeerd; en klaar. Naar de ladder om van de boot af te gaan. Die ik totaal niet goed had bekeken, of überhaupt had nagedacht over een plan. Want een echte ladder zoals in een zwembad was het niet. Ik moest springen, vanaf een hoge boot. De diepe zee in. H-e-l-p. Paniek.

Vriend had nergens last van en lag al met zijn snorkel-set in het water. Laat ik even voorop stellen; ik heb hoogtevrees, kan niet goed zwemmen, ben bang voor vissen, en vooral héél bang voor diep water. “Ogen dicht, verstand op nul en springen!”, hoorde ik vanuit het water. Achter mij stonden ongeduldige mensen te wachten die er ook in wilden. Dus, neus dicht knijpen, ogen dicht, en daar ging ik. Vrij diep onder water, volgens mij, maar ik had het overleefd!

Wel kreeg ik voor de vijf minuten erna nauwelijks adem door blinde paniek, en ben ik met Vriend naar een héél klein strandje gezwommen, waar we even konden zitten. En toen kreeg ik het pas door. Hoe prachtig mooi de omgeving was. We snorkelden door de grot heen, zagen visjes zwemmen, dobberden nog wat bij het strandje en de grotten… En toen was de tijd al voorbij.

Even later kwam de boot aan bij de tweede en laatste zwemplek, de grotten van Keri. Nog steeds bang, vroeg ik nog; “Hoe diep is het hier?”. “Zo’n drie meter”. Keihard gelogen dus, want dat later bleek dat het eigenlijk zo’n zeven meter diep was had ik echt niet willen weten. Maar ik vermande me en daar ging ik weer.

Oprecht, deze plek was nóg meer betoverend dan Marathonissi. Nog veel mooier dan wat ik op foto en film heb kunnen vastleggen. Vriend ging met anderen ver weg snorkelen, ik heb alleen aan het strandje liggen dobberen. Mijn angst was weg. Alsof er niets anders meer bestond. Boven me staken immens grote rotsen over me heen, ik voelde de warme zon op mijn gezicht, en ik kon de visjes om me heen zien zwemmen.

Dit was nog maar één dag van de twee weken die we daar hebben gehad, en dit was ook niet de enige boot-tour die we maakte. Maar dit was voor mij wel het allermooiste moment van Zakynthos. Mooier dan het wereldberoemde Navagio Beach, en dat was al een plaatje. Wat zou ik graag terug willen. En de rest van Griekenland ook ontdekken. Ooit ga ik terug.

(meer…)

Zakynthos

Hallo! Jawel, hoor, ik leef nog! Sinds ik ‘vakantie’ heb, bestaat mijn leven alleen nog uit werken, dus veel spannends had ik nog niet meegemaakt. Maar toen kwam daar ein-de-lijk onze reis naar Zakynthos. Twee weken op dit mooie eiland. En mooie foto’s heb ik zeker, maar de film die ik heb gemaakt ben ik nét wat meer trots op.

Hij zal vast niet perfect gemonteerd zijn, of het beste werk ooit, maar voor mij is ‘ie wel perfect. Ik heb m’n eigen film al minstens 178 keer gezien, en iedere keer waan ik me weer even terug in de geweldige tijd die ik daar met m’n vriend heb gehad. Heel veel lekker eten (en goedkoop!), witte stranden om bij weg te smelten, en helderblauw water. Wij hebben genoten!